Pantserschepen

De kruisers en de pantserschepen mochten pas na 20 jaar vervangen worden en vervangende pantserschepen mochten de 10.000 ton niet te boven gaan.

Beide merkwaardige pantserschepen overleefden de vier uren durende strijd die een einde maakte aan de heerschappij der houten oorlogsbodems.

De nieuwe Reichsmarine werd daarna nog teruggebracht tot zes pre-dreadnought pantserschepen, zes lichte kruisers en twaalf torpedobootjagers.

Drie en een half uur vochten de twee pantserschepen tegen elkaar.

Het bereik van deze kanonnen was eveneens circa 8 kilometer, maar ze waren te licht om het op te nemen tegen pantserschepen en dienden vooral voor de verdediging van het fort.

Omdat Nederland zelf over onvoldoende kennis beschikte om pantserschepen te bouwen, vond de bouw plaats in Schotland.

Pantserschepen van de Koninklijke Marine, van links naar rechts de Jacob van Heemskerck, de Evertsen en de Piet Hein, gezien naar de Oosterdoksdoorgang.

Op het einde van de 19e eeuw hadden de pantserschepen nog razeilen in de masten maar door het gevaar van brandende gensters uit de schoorstenen, werd er niet meer of minder gezeild.

Aanvankelijk zouden dit pantserschepen worden met 13-inch kanons worden, maar door ontwikkelingen in de Franse vloot werden opnieuw ontworpen als volledige schlachtschiffe ( slagschepen ).

De ongepantserde houten schepen van de Oostenrijkse tweede divisie moesten het opnemen tegen moderne pantserschepen met zwaar geschut, maar ondanks de zware beschietingen wisten ze de formatie te behouden.

In zijn brief aan president Abraham Lincoln zei hij dat hij een pantserschip zou ontwerpen dat de nieuwe pantserschepen van de Confederatie zou kunnen verslaan.

Op 27 juni 1927 brachten de Zweedse pantserschepen Manligheten en Tapperheten een bezoek aan Rotterdam waar ze aanmeerden op de Nieuwe Maas waar ook de Hertog Hendrik aan de kade lag.

De Italiaanse vloot van 12 pantserschepen en 17 ongepantserde schepen was groter dan de Oostenrijkse, die uit respectievelijk 7 en 11 schepen bestond.

Hij haalt zijn ideeën uit een verslag van een Engelse oorlogscorrespondent tijdens de Krimoorlog : 'Drie Franse pantserschepen vernietigden in een uur een Russisch fort, zonder zelf ook maar enige averij op te lopen.

In de Amerikaanse marine werd de term “zware kruiser” officieel in gebruik genomen met de komst van het scheepskenmerk CA, dat werd overgenomen van de pantserschepen.

In totaal hadden de Italianen elf pantserschepen in de linie, met de andere (houten) schepen daartussen verdeeld.

Ondanks deze beperkingen bouwden de Duitsers tot 1935 pantserschepen van de Deutschland-klasse.

Zo bouwde de Koninklijke Marine nog pantserschepen toen dat concept door de komst van de slagschepen van het type Dreadnought elders al was achterhaald.