Paratypen

De zes overige tanden zijn de paratypen.

Neotropicalbirdclub, 2003 Op basis van het holotyope en de paratypen beschreef Sick deze vogel als een nieuw soort in 1959.

Ook de paratypen zijn jonge dieren.

Als paratypen werden aangewezen CEPUNL TV 18 en CEPUNL TV 19, twee tanden uit dezelfde lagen.

Als paratypen zijn aangewezen twee ruggenwervels, PSL 330202, vermoedelijk de zesde en zevende, wellicht van hetzelfde individu.

De paratypen zijn: MNN IGU3, een hersenpan; MNN IGU4, een stuk traanbeen; MNN IGU5, een voorste dentarium; en MNN IGU6-10, losse tanden.

De paratypen zijn wandbeenderen die ieder een van de overige twee individuen vertegenwoordigen.

Het holotype en de paratypen van de Bahialooftiran zijn gevonden in de buurt van de stad Boa Nova op een hoogte van 1000 m boven de zeespiegel.

Het holotype is ongeveer anderhalve meter lang; de paratypen wijzen op individuen van drie meter lengte, maar waren gezien de onvolkomen vergroeiing van hun wervels nog steeds niet volgroeid.

Verder zijn als paratypen dertig botten aangewezen met inventarisnummers PW5A-101 tot en met PWA5-131.

De paratypen vullen het holotype dus vooral aan in de handen en voeten.

De paratypen zijn NMT RB10 tot en met RB21.

Er zijn twee paratypen : ZPAL MgD-I/98 bestaat uit een rechterhand en een rechtervoet die wellicht aan eenzelfde individu toebehoren.

Het holotype en de paratypen aanvullend zijn dertien losse elementen toegewezen.

In 1995 werden ook enkele paratypen aangewezen.

Vondst en naamgeving Het holotype en de paratypen werden in 1957 nabij de stad Novo Progresso door Helmut Sick en een Braziliaanse collega verzameld.