Participatiesamenleving

Door dit democratische gat in de participatiesamenleving krijgt de dominante visie op de participatiesamenleving weinig weerwoord.

Participatiesamenleving heeft ook hier toegeslagen.

Dat lijkt in elk geval deels te herleiden naar de invoering van de participatiesamenleving in 2013, toen burgers van de ene op de andere dag werden gedwongen om zelfredzaam te worden.

In een participatiesamenleving is samenwerken met ‘buiten’ de nieuwe norm.

Langzaam maar zeker zijn dergelijke initiatieven meer beleidsmatig een manier geworden om de ‘participatiesamenleving’ vorm te geven en de verzorgingsstaat te ‘vervangen’.

Andere gemeenten zouden het voorbeeld daarom moeten volgen, betogen de Bosschenaren in het boekje 'Het Goud van de Participatiesamenleving', dat de twee onlangs samen uitbrachten.

Wij hebben in Nederland tegenwoordig namelijk zoiets als de participatiesamenleving.

De contouren van de participatiesamenleving, als verbeterde versie van de verzorgingsstaat, tekenen zich langzamerhand af.

De politieke partijen geven aan het begrip participatiesamenleving een verschillende invulling.

In tijden van bezuinigingen is de participatiesamenleving goedkoper dan de verzorgingsstaat.

Kerstholt, J. H. en Paradies, G.; "Wat doen burgers in de participatiesamenleving?", Openbaar bestuur, april 2014.

Omdat de participatiesamenleving door velen gezien wordt als een bezuinigingsmaatregel, pleit Movisie voor het spannen van een steviger vangnet voor de kwetsbare burgers.

Begon in zijn ouderlijk huis een juridisch bureau, kocht een tweedehands Jaguar en werd in no-time held van ouderen en gehandicapten die vanwege de participatiesamenleving gekort worden op huishoudelijke hulp.

Daarvoor is toch de participatiesamenleving in het leven geroepen?

De participatiesamenleving is niet mislukt.

De participatiesamenleving van de beleidsnotities, ja, die is wel mislukt.

En dat noemen we dan met een mooi woord "participatiesamenleving".

Er klonken pleidooien voor een ‘participatiesamenleving’ waarin mensen weer meer voor zichzelf en elkaar gingen zorgen, met de nodige ‘eigen regie’ en zelfredzaamheid.

Het probleem van de GGZ tegenwoordig is de gedachtegang achter de participatiesamenleving: Dat cliënten precies weten waar ze hulp voor nodig hebben en dat ze daar ook hulp voor vragen.

Jette was de grondlegster van de participatiesamenleving, dus zou het de bedoeling zijn dat autochtonen nu ook gaan zakkenrollen?