Passiebloemen

Bij passiebloemen vertonen deze rijen verschillen in grootte, kleur, vergroeiing en functie.

Ook zijn er bomen en struiken onder de passiebloemen.

Van de familie van passiebloemen zijn ruim vijfhonderd soorten bekend.

De meeste passiebloemen houden van veel licht dus zet ze daarom best in het zonnetje.

De meeste soorten passiebloemen zijn klimplanten hoewel er ook enkele variëteiten zijn die als struik of boom groeien.

Ook in Oceanië en Azië komen inheemse passiebloemen voor.

Ook worden er passiebloemen verkocht.

De passiebloemen beschikken over een bijzondere vorm van mimicry om zich tegen de bladaantasting door de rupsen van deze vlinders te beschermen.

Deze structuur komt voor bij alle geslachten in de familie Passifloraceae, maar is het meest ontwikkeld bij passiebloemen (Passiflora).

Deze vlinder heeft namelijk de voorkeur eitjes te leggen op passiebloemen.

Ook in Oceanië en Azië komen van oorsprong passiebloemen voor.

Samen hebben ze een nieuwe classificatie van passiebloemen ontwikkeld die in 2003/2004 is gepubliceerd.

Aangezien de passiebloemen pas in de 16e eeuw in Zuid-Amerika ontdekt zijn, moet de legende dat de plant zich om het kruis van Christus heeft gewonden, als onzin worden afgedaan.

Andere soorten zijn minder specifiek en leggen hun eieren op meer soorten passiebloemen.

De kroonbladeren zijn niet aanwezig, wat typerend is voor passiebloemen uit de supersectie Cieca.

De passiebloemen die door deze rupsen gegeten worden produceren kleine, ronde gele bolletjes op de stengels of bladeren die dienen als nep-eitjes om de vlinders zo te misleiden.

Een van de bekendste passiebloemen met lange kafnaalden is wel Passiflora amethystina waarbij de kafnaalden tot 2,5 cm lang kunnen zijn.

In 1991 publiceerde hij zijn eerste monografie over passiebloemen.

Passiebloemen hebben in de loop van de evolutie technieken ontwikkeld om zich te wapenen tegen de vlinders.

Passiebloemen (Passifloraceae) bijvoorbeeld maken kleine, ronde, gele bolletjes op hun stengels en bladeren aan.