Pcf in een zin

Tussen 1994 en 1999 was de krant niet langer het officiële orgaan van de PCF, maar noemde zich nog wel journal du PCF.

In AKA won Serbiev al zijn kampen, vorig jaar pakte hij in Sacramento de titel van het Amerikaanse kampioenschap PCF.

De PCF probeerde in de naoorlogse jaren op succesvolle manier haar populariteit onder de bevolking te vergroten.

Een mijn ontplofte precies onder een van de boten, de PCF-3, waardoor deze uit het water werd opgetild.

Het eurocommunisme bleef echter een Italiaanse aangelegenheid en de PCF veroordeelde later zelfs het eurocommunisme.

Het massale Franse "nee" tegen de grondwet was een overwinning voor de eurosceptische partijen, zoals de PCF.

Hij zegde namens de PCF de steun van de Franse communisten aan de KPD toe.

Ten eerste doet de PCF ook wel degelijk onderzoek financieren, en daarnaast is bijdragen aan het voorkomen van kanker volgens mij ook een prima idee.

De PCF hekelt op zijn website naast de fiscale optimalisatietechnieken die de Amerikaanse tech-reus gebruikt de werkomstandigheden in de Chinese fabrieken waar Apple zijn producten laat assembleren.

Bij de presidentsverkiezingen van 2002 dook de pcf voor het eerst onder de vijf procent.

Toch is daar nog lang niet alles mee gezegd, want al is de pcf misschien geen politieke factor meer, de oude culturele schema’s zijn nog steeds intact.

Wat verbaast is eerder dat de pcf nog altijd bestaat.

De belabberde score van partijsecretaris Marie-George Buffet tijdens de eerste ronde van de presidentsverkiezingen eerder dit voorjaar maakte dat de pcf kon fluiten naar de vijf miljoen euro campagnesubsidie van de Franse staat.

Lazar, een elegant geklede vijftiger die ooit was gepromoveerd op het Italiaanse communisme, hield me voor dat zelfs als de PCF geen politieke factor meer is, zij dan toch een blijvend stempel op de politieke cultuur van links Frankrijk heeft gedrukt.

De groepering bestaat uit de Parti Communiste Français (PCF, Communistische Partij van Frankrijk) en de Parti de Gauche (PG, Linkse Partij).

Als geëngageerde documentarist werkte hij met Jean Renoir samen aan La vie est à nous (1936), een in opdracht van de PCF gedraaide propagandafilm die de kiescampagne van het Front Populaire moest ondersteunen.

De Groenen en de PCF verzetten zich tegen het gebruik van stemcomputers en riepen op tot een openbaar debat.

Dit betekende in feite de redding voor de PCF.

In 1945 werd hij met hulp van de Communistische Partij van Frankrijk (PCF) tot burgemeester van Fort-de-France gekozen.

In 1981 sloot Mitterrand een verkiezingsovereenkomst met de PCF en de Parti Radical de Gauche en werd haar gezamenlijke presidentskandidaat.