Pears in een zin

Het zijn tevens een van de eerste opnamen van Pears als beroepszanger.

Heeft dat iets te maken met de dubbele agenda's en de dubbele tongen van Rutte, Druncker en hun pears?

Een risico van de PEARS zat ’m in het begin van de aorta.

Ergens in het uur dat volgde kreeg ik vertrouwen in de PEARS.

Het was de twintigste PEARS-verjaardag van Tal Golesworthy, en ik had mezelf uitgenodigd op zijn feestje.

In 2015 won Golesworthy een Patient Innovation Award voor de PEARS.

Nieuwsgierig klikte ik op een artikel met de titel Systematic review of Pears and Health – het bleek te gaan over de gezondheidseffecten van peren.

Tegenwoordig wordt de PEARS in meer dan veertig ziekenhuizen wereldwijd uitgevoerd, van Groot-Brittannië en België tot aan Brazilië en Australië.

Tot op heden, voegde hij toe, was van geen enkele PEARS-patiënt de aorta gescheurd na de operatie.

Anders dan Brittens partner Peter Pears, voor wie ze zijn geschreven, kiest Bostridge voor een onnadrukkelijke, bijna objectieve aanpak.

Er was maar één recensent, collega-schrijver Tim Pears, die opmerkte dat er juist weinig fundamenteel verschil bestaat met mijn andere boeken.

Hij wilde het graf zien van Britten en Peter Pears.

Andere belangwekkende panden zijn het Red House in Aldeburgh waar de componist Benjamin Britten met zijn vriend Peter Pears woonde en St Ann's Court in Chertsey, het toonbeeld van 'queer architecture'.

Na zijn UM diploma vervolgde hij zijn opleiding in Engeland bij oude muziek specialist Nigel Rogers en na die periode aan de Britten-Pears School for Advanced Musical Studies te Aldeburgh waar hij lessen kreeg van Diana Forlano en Anthony Rolfe Johnson.

Enige jaren later vertrokken Britten en Pears naar Amerika.

Het stuk werd ook gebruikt en aangepast voor opera met muziek van Benjamin Britten het libretto werd geschreven door Britten met Peter Pears.

Britten zat aan de piano en Pears zong.

Er bestaat geen twijfel, dat Pears over een buitengewone articulatie beschikte, en een vocale wendbaarheid waarvan Britten gebruik maakte.

In 1943 begon Brains solocarrière pas echt, toen Benjamin Britten zijn Serenade voor tenor, hoorn en strijkers schreef voor de tenor Peter Pears en Brain.

Mogelijk was dit omdat Pears qua stem nog niet op volle kracht was, zoals hier en daar in de opnamen uit 1941 te horen is.