Pederastische

In het bisdom München was er onder bescherming van Ratzinger minstens één pederastische priester die kinderen seksueel misbruikte en die toch priester mocht blijven met voordurende contacten met kinderen.

Bijna alle keizers gaven zich echter over aan de gelijkgeslachtelijke (meestal pederastische) liefde.

De sociale aanvaarding van pederastische relaties nam in de loop der tijden af.

In het post-islamitische Perzië, waar volgens Louis Crompton “de jongensliefde een spectaculaire bloei kende”, werd in kunst en literatuur veelvuldig gebruikgemaakt van de pederastische wending.

Documentatie over pederastische relaties bestrijkt alle tijdperken van de prehistorie tot het heden.

Oftewel als knaapje te biecht bij de pederastische pastoor zelf.

De uitingsvormen van de pederastische aantrekking lopen uiteen.

Latere schrijvers, van christelijke Romeinen tot Gibbon toe, hebben Hadrianus vaak verguisd voor zijn pederastische relatie met Antinoüs.

Traditionele pederastische scène op een Atheense zwarte amfora uit de 5e eeuw v.Chr. Tot de oudste overgeleverde voorbeelden van erotische afbeeldingen behoren de paleolithische grotschilderingen en beeldjes.