Pelagius in een zin

Pelagius (360-435) Pelagius' geloof is op het eerste gezicht optimistisch, maar belast in de praktijk gewone stervelingen veel te zwaar, vond Augustinus.

Belangrijker nog vond hij dat de visie van Pelagius niet duidelijk maakte waarom Christus moest sterven voor wie zijn zonden dan ook; als de mensen zichzelf kunnen verlossen, was de verzoening aan het kruis op zijn best een goed voorbeeld.

Daarom noemde Hiëronymus Pelagius een leerling van zowel Jovinianus, Rufinus, Origenes als Sextus.

Daarom zag Pelagius geen zin in de kinderdoop.

Hij kreeg net als Pelagius voor hem grote moeilijkheden met de kerkelijke autoriteiten.

In ruil voor de vrijheid van zijn oom ging Ermogio's neef Pelagius, later een martelaar, in gevangenschap, terwijl Ordoño losgeld betaalde voor Dulcidio.

Moerland, B., (1992), Montségur, Mirananda, Den Haag, p. 123 Augustinus reageerde op Pelagius' Over de natuur met het boek Over de natuur en genade.

Paus Pelagius II had hier al boos op gereageerd, maar ook Gregorius deed een duit in het zakje.

Pelagius hield zich vooral bezig met de concrete problemen van het christelijke leven en daarom wordt hij in het algemeen meer als moralist dan theoloog gezien.

Pelagius leerde dat de menselijke wil, zoals die met al haar talenten door God is geschapen, in zichzelf voldoende was om een zondeloos leven te kunnen leiden.

Pelagius' leer werd godslasterlijk verklaard en iedere aanhanger kon worden aangegrepen, aangeklaagd en verbannen.

Pelagius legt de nadruk op de morele kant van de wet en hecht minder aan ceremoniële kenmerken van de wet als besnijdenis en feestdagen.

Pelagius' theologie houdt zich bezig met de menselijke natuur (zijn rede, de natuurwet, geweten en natuurlijke goedheid), zijn relatie tot God en zijn morele verplichting.

Pelagius was door paus Honorius III naar Damiate gestuurd om daar de leiding over te nemen van de legers.

Pelagius wilde bekend staan als orthodox theoloog van de Katholieke Kerk.

Pelagius zag Christus ook als het voorbeeld voor de mens, dat voortdurend de zondige begeerte doodde en liet zien waartoe de menselijke natuur in staat is.

Pelagius zag predestinatie als voorkennis en niet als Gods uitverkiezing van zijn favorieten in strijd met de natuur van het in vrijheid gekozen geloof van de mensen.

Toen Pelagius met de stem van de Katholieke Kerk leek te spreken, voelde Augustinus zich bedreigd.

Een gouden kans, afgeslagen door de pauselijke vertegenwoordiger Pelagius van Albano.

Pelagius was veel orthodoxer dan Augustinus wilde weten.