Pelecanimimus

De schedel van Pelecanimimus is zeer plat en langwerpig met een bijzonder spitse wigvormige snuit.

De typesoort Pelecanimimus polyodon werd in 1994 benoemd en beschreven door Bernardino Pérez Pérez-Moreno, José Luis Sanz, Angela Buscalioni, José Moratalla, Francisco Ortega en Diego Rasskin-Gutman.

Fylogenie Pelecanimimus is door de beschrijvers in de Ornithomimosauria geplaatst als per definitie meest basale lid van die groep.

Behalve in een combinatie van op zich niet unieke eigenschappen onderscheidt Pelecanimimus zich naar huidige inzichten alleen door de enorme hoeveelheid tanden, het grootste aantal dat ooit bij de Theropoda is aangetroffen.

Het eerste fossiel van ''Sinosauropteryx Daarom kwam het toch als een verrassing en een schok toen in 1996 het eerste fossiel Al in 1994 werden bij Pelecanimimus, gevonden in Spanje, haarachtige structuren gemeld.

Peter Makovicky maakte deze definitie in 2004 wat exacter door ook de soortnamen op te nemen: Pelecanimimus polyodon en Ornithomimus edmontonicus.

Philippe Taquet heeft in 1998 verondersteld dat Pelecanimimus een lid van de Spinosauridae zou kunnen zijn, maar dat wordt tegenwoordig algemeen afgewezen: de overeenkomsten in schedelvorm worden nu herkend als oppervlakkig en toevallig.

Voor zover uit het fossiel valt op te maken, heeft Pelecanimimus de typische ornithomimosaurische vorm met een platte langwerpige kop, lange hals en lange voorpoten.