Penghu in een zin

De brug tussen Penghu en Xiyu, de 'Penghu Trans-Oceanische Brug' (Penghu Kuahai Daqiao, 澎湖跨海大橋) is met 2478 meter de langste brug van Taiwan.

Een infraroodbeeld van de satelliet van het Meteorologisch Agentschap van Japan toonde aan dat het gebied rond Penghu om 18:57 "magenta" gekleurd was, wat betekent dat het weer in Penghu erg slecht was.

Op 10 juli 1622 landde Reyerszoon opnieuw op Penghu, nu met het doel Penghu te bezetten.

Ook hij hoopte vanaf Penghu in contact te kunnen komen met Chinese autoriteiten, maar ook hij moest Penghu uiteindelijk zonder resultaat verlaten.

In 1597 werd daarom een militaire eenheid op Penghu gestationeerd, die in 1603 Japanse schepen uit de wateren rond de archipel wist te verjagen.

Met behulp van 150 jonken werd een leger van 10.000 man overgebracht naar Penghu.

Op de Penghu-eilanden zijn 97 dorpen te vinden.

Uit een bericht geschreven door Wang Dayu (汪大欲), die in 1171 was benoemd tot prefect van Quanzhou, bleek dat Penghu en de kust van het Chinese vasteland regelmatig werden overvallen door Pisheye (毗舍耶), de Chinese benaming voor de bewoners van Taiwan.

Het gaat weliswaar slechts om handel vanuit de vlak voor de Chinese kust gelegen, door Taiwan beheerste, eilandjes Jinmen (Quemoy), Matsu en Penghu en geldt niet voor heel Taiwan.

De hoofdstad, Makung (Magong) ligt op Penghu, het grootste eiland (64 km²).

Hij onderhield van daar uit contacten met vrienden en verwanten in Zhejiang en van minstens één gedicht is bekend dat het op de Penghu-eilanden is geschreven.

In zijn 'Samenvattende optekening over eilandbarbaren' (Daoyi zhilue, 岛夷志略) omschreef hij Penghu als een archipel van 36 eilanden die vanuit Quanzhou bij gunstige wind binnen twee etmalen per schip kon worden bereikt.

Penghu kwam onder een 'pacificatie commandant' (anfusi, 安撫司) met de rang van sub-district magistraat.

Terwijl Reyerszoon op antwoord uit Batavia wachtte, besloot Nan Juyi (南居益), de nieuwe gouverneur van Fujian, het fort op Penghu alsnog aan te vallen en de Nederlanders met geweld van het Chinese grondgebied te verdrijven.

Toen bleek dat de legermacht op Penghu niet effectief kon optreden, werden in 1387 zowel het garnizoen als de magistraat teruggetrokken.

Vestiging van Chinees bestuur In 1349 bezocht de Chinese reiziger Wang Dayuan (汪大渊) zowel Penghu als Taiwan.

Chinese toeristen afkomstig van het vasteland krijgen op individuele basis toestemming Penghu te bezoeken, zij mogen op basis van die toestemming echter niet doorreizen naar Taiwan.

De Taiwanese archeoloog Tsang Cheng-hwa (臧振華, Zang Zhenghua) heeft op Penghu meer dan veertig archeologische vindplaatsen ontdekt, allemaal uit het derde millennium v.Chr. Er werd toen rijst verbouwd.

Dit was de eerste vermelding van een benoemde Chinese gezagsdrager op Penghu.

Mogelijk diende de Japanse bezetting van Penghu als uitvalsbasis voor de verovering van Taiwan, overeenkomstig het (toen nog niet gesloten) vredesverdrag.