Pentatonische

Vingeren voor het primaire schaal (pentatonische minor) op veel hedendaagse Indiaans-Amerikaanse fluiten.

De muziek die de slaven met zich meebrachten, bestond hoofdzakelijk uit pentatonische (5-tonige) toonladders.

Voorbeelden hiervan zijn de hele toonstoonladder en de pentatonische toonladder (zorgt vaak voor een oosterse sfeer).

Ze behoren tot de natuurlijke (pentatonische) reeks en omvatten in principe vijf tonen per octaaf.

Het systeem ging uit van 5 pentatonische tonen, die tevens het verband tussen de hele kosmos, de muziek, de mens en de natuur symboliseerden.

Hij gebruikt een open pentatonische stemming en zijn muziek klinkt soms als blues of flamenco : twee stijlen die Khalilou Traore hem leerde beheersen.

Meestal wordt een anhemitonische pentatonische toonladder gebruikt.

Op grond van de boringen van de gaten in fluiten gaat men uit van pentatonische en heptatonische muziek.

De geproduceerde tonen zijn gestemd volgens een pentatonische toonladder en kunnen na elkaar in melodie dan wel gelijktijdig in akkoorden gespeeld worden.

De stijl ontstond na de oorlog en was de eerste stijl die de Japanse pentatonische toonladder combineerde met westerse muziek.

Met een feilloos gevoel voor tekening laat de componist de, in vertraagde beweging opgebouwde arpeggio's (2), in drie pentatonische reeksen, respectievelijk op b, a en g en waarbij elke toon zijn specifieke, onmisbare rol vervult, groeien tot klankzuilen.