Perikles

Zowel Perikles' zus als zijn wettige zonen, Xanthippos en Paralos, stierven gedurende de epidemie van 430 v.Chr. Ploutarchos, Perikles 36.3-4.

Zoals in Athene na de dood van Perikles, heerst ook hier de dictatuur van de publieke opinie.

Keizerrijk, oftewel het Oost-, is gedurende lange tijd veroordeeld geweest om te leven in de schaduw van het Griekenland van Perikles en Sokrates.

Als voorbeeld geeft Aristoteles de staatsman Perikles, die immers niet alleen oog had voor wat deugdelijk is voor hemzelf, maar ook voor de andere Atheners.

Critici van Perikles' strategie zijn echter even talrijk als haar supporters.

De naam van Axiochos komt ook voor bij Plutarchus (Perikles 24.2.).

Het is ook onduidelijk wat Perikles' echte bedoelingen waren.

Hij schrijft ook het auteurschap van de beroemde lijkrede toe aan Aspasia en valt zijn tijdgenoten voor hun verering van Perikles aan.

Kakridis meent dat Thoukydides Perikles' woorden wijzigde.

Perikles en zijn "expansief" beleid staan vaak centraal in argumenten ter bevordering van democratie in onderdrukte landen.

Perikles heeft zich mogelijk het belang van Kimons bijdrage tijdens de voortdurende conflicten met de Peloponnesiërs en Perzen gerealiseerd.

Perikles' meest zichtbare nalatenschap is te vinden in de literaire en artistieke werken van de Gouden Eeuw, waarvan de meeste tot op heden zijn bewaard gebleven.

Perikles reageerde resoluut, door een terugbetaling aan de stad voor alle gedane kosten uit eigen zak voor te stellen, onder voorwaarde dat hij de dedicatie-inscripties in zijn eigen naam zou laten maken.

Thoukydides haalde aan dat Perikles "het volk in vrijheid in bedwang hield, zelf hen leidend en niet door hen geleid" was.

Thoukydides, Historiai I 127. Op dat moment volgden de Atheners zonder te twijfelen Perikles' instructies op.

Toen de Samiërs in opstand kwamen tegen de Atheense overheersing, dwong Perikles de rebellen zich over te geven na een moeilijke belegering van acht maanden, wat aanleiding gaf tot aanzienlijke onvrede onder de Atheense zeemannen.

Volgens Plutarchus werd het huis van Perikles en Aspasia een intellectueel centrum in Athene, dat de meest prominente schrijvers en denkers aantrok, waaronder de filosoof Socrates.

Zijn strategie wordt gezegd "inherent onpopulair" te zijn geweest, maar Perikles slaagde erin het Atheense volk ervan te overtuigen het toch te volgen.

Zij was ook de enige vrouw die het gewaagd had openlijk kritiek te formuleren op het beleid van Perikles.

Zo wordt er over Damon bijvoorbeeld gezegd dat hij verantwoordelijk zou zijn voor Perikles' instelling van een vergoeding van rechters voor hun diensten.