Periostracum in een zin

Bij sommige soorten staan haren op het periostracum ; als het periostracum door slijtage verdwenen is, dan zijn deze haren ook weg.

Bij andere soorten kan het periostracum dun en doorschijnend zijn.

Bij enkele soorten, zoals bij Barbatia is het periostracum pluizig aan het eind van de schelp.

De periostracum is vezelig, schilfert vaak en kan tot aan de rand van de behuizing worden verlengd.

Kleur: Buitenkant - er is een donkerbruin tot zwart periostracum.

Ook als gevolg van onze reis ben ik voor het prepareren van het periostracum (opperhuid) van bijvoorbeeld aan het experimenteren geslagen.

Het dier heeft een zeer lange sifo (zie afbeelding) die niet binnen de schelp teruggetrokken kan worden en bedekt is met periostracum.

Bij schelpen die reeds lang in de branding hebben liggen rollen is het periostracum door slijtage (en oxidatie?

Behalve bescherming tegen omgevingsinvloeden geeft het periostracum de schelp extra stevigheid en elasticiteit.

De kleur van de schelp is wit tot lichtgeel, het periostracum is licht bruingeel, maar is vaak (gedeeltelijk) verdwenen.

De schelp bestaat bij de meeste weekdieren uit drie lagen: * Het periostracum is een zachte buitenlaag, een soort 'huid' en de reden dat schelpen er levend niet zo mooi uitzien als wanneer ze zijn bewerkt.

Het periostracum is geel en sterk glanzend.

Als het periostracum bewaard is gebleven, dan is dat donkerbruin van kleur.

De 'huid' van de schelp (het periostracum ) is zwart bij volwassen dieren.

De kleur van het periostracum bestaat vaak uit egale geel- en bruintinten en is soms zwart.

Er is een dik periostracum dat bij jonge dieren lichtbruin is en bij volwassen exemplaren bruinzwart.

Het periostracum bestaat uit een hoornachtige stof en heeft vaak een egaal bruinachtige kleur waardoor de kleuren van de kalkschelp niet of slecht zichtbaar zijn.

Het periostracum is lichtbruin.

Recente soorten hebben vaak eveneens een zwartgekleurd periostracum.