Peronisme

Argentinië zit al decennialang in een neerwaartse spiraal, de vrucht van 75 jaar peronisme.

De Argentijnse filosoof Mario Bunge noemt peronisme ‘een uniek fenomeen, dat allerhande invloeden groepeert: van fascisme en socialisme tot communisme, en van staatsgesponsord corporatisme tot nationaal-syndicalisme.

Het peronisme vulde zo een leegte op die door traditionele partijen was opengelaten.

Dat Argentinië na vier jaar rechts beleid en geteisterd door een diepe financiële crisis zich opnieuw in de armen van het peronisme zou storten, werd algemeen verwacht.

Het Peronisme kreeg door de jaren heen verschillende facetten, met zowel een links als een rechtse strekking.

Litwak verwacht een nog verdere instorting van de peso en een complete run op dollars als het peronisme terugkomt, wat tot wantrouwen zal leiden bij de financiële markten.

Samen met Fernandez en Fernandez is dus ook het Peronisme terug.

Een grondige analyse van het twaalf jaar durende ‘K-regime’ zou een halve in beslag nemen en moeten beginnen bij het peronisme en misschien nog wel eerder.

Het peronisme was niet zozeer exclusief fascistisch als wel een typisch Argentijns staaltje van politieke verlossingsleer.

Deze leer wordt gekarakteriseerd als het "peronisme".

Het dictatoriale bewind dat Argentinië vervolgens regeerde, was bang dat haar lichaam een symbool van peronisme en een inspiratiebron voor revolutionairen zou worden.

Juan Perón Het peronisme is de niet-officiële ideologie zoals die door de Argentijnse president Juan Perón vormgegeven werd.

Voorts speelt de afwezigheid van Perón zelf, die 20 jaar in Franquistisch Spanje in ballingschap doorbracht ook een belangrijke rol in de populariteit van het Peronisme.