Peshwa in een zin

Vanaf 1747 waren het ambt en de titel van de peshwa officieel erfelijk en was de peshwa ook wettelijk de leider van het Maratharijk.

De Britten gaven hun veroveringen behalve Salsette op, en erkenden Madhav Rao II als peshwa.

De feitelijke macht in het Maratharijk was bij de peshwa komen te liggen.

De peshwa voelde zich zelfverzekerd genoeg om het idee te opperen de Mogolkeizer af te zetten en hem te vervangen door zijn zoon Vishwas Rao.

De samenzweerders lieten de zuigeling tot peshwa benoemen, wat een belangrijke symbolische tegenslag was voor Raghunath Rao.

Deze titel werd in de 18e eeuw erfelijk en de latere peshwa's vormden de eigenlijke heersers van het Maratharijk.

Dit had als bijkomend voordeel dat de clans zich aan het gezag van de peshwa onderwierpen.

Ghaziuddin kon rekenen op steun van zowel de Mogolkeizer als de peshwa, die Salabat Jang niet langer vertrouwde.

Madhav Rao raakte al snel in conflict met de regent, die zelf de ambitie had om peshwa te worden.

Raghunath Rao erkende zijn neef als peshwa en werd benoemd tot opperste militaire bevelhebber.

Raghunath Rao verliet daarop woedend het legerkamp en verklaarde zelf peshwa te zijn.

Sen (1994), p16 Nadat hij zijn positie als peshwa bevestigd had, kon hij zich aan de verdediging van het rijk wijden.

Shahu vertrouwde Tarabai echter niet volledig, en voor zijn dood in december 1750 liet hij verordeningen opstellen die van de peshwa de feitelijke machthebber maakten.

Tarabai zette daarom de Marathaleiders tegen de peshwa op, door te ageren tegen het bestuur van de brahmanen.

Shijavis kleinzoon Shahoeji (ca. 1707-1749) was de eerste heerser die een peshwa (een soort minister-president), benoemde.

De peshwa kwam tot een vergelijkbaar verdrag met de maharadja van Amber, Jai Singh II.

De peshwa speculeerde openlijk over de mogelijkheid zijn eigen zoon, Vishwas Rao, op de troon in Delhi te zetten en een einde aan de Mogoldynastie te maken.

De peshwa's waren brahmanen, die een op strikt hindoeïstische waarden gebaseerde samenleving nastreefden.

De peshwa van de Maratha's, Balaji Baji Rao, was met versterkingen onderweg naar het noorden toen het nieuws van de nederlaag hem bereikte.

De werkelijke macht lag bij de peshwa en de belangrijkste radja's en generaals als Sadashiv Rao Bhau, Raghoji Bhonsle, Malhar Rao Holkar en Mahadji Shinde.