Philautus in een zin

Philautus is echter in een stoutmoedige bui en beschuldigt Euphues van schijnheiligheid: volgens Philautus is Euphues zelf verliefd maar wil hij dit niet toegeven; Eupheus zou dus geen been om op te staan hebben.

De verwante soort Philautus mascroscelis werd vroeger gezien als een ondersoort.

Na hun afscheid van Fidus trekken Euphues en Philautus naar het Engelse hof.

Op 3 december 1579 schepen Euphues en Philautus in, op koers naar Engeland.

Philautus had nog steeds gevoelens voor haar en had klaarblijkelijk meerdere brieven aan Euphues geschreven.

Philautus verlaat Napels verontwaardigd met Don Ferardo, en Euphues maakt van de gelegenheid gebruik om Lucilla op te zoeken, die hem echter zeer koel onthaalt: het blijkt dat Lucilla haar zinnen op de rijke Curio heeft gezet.

Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Philautus palpebralis gebruikt.

Echter, Don Ferardo heeft het plan opgevat, Lucilla aan Philautus te koppelen, die namelijk een goede partij is dewijl hij in Napels geboren en getogen is en een aanzienlijk aantal landerijen in zijn bezit heeft.

Euphues, de nuchtere, belezen geleerde, verstrekt Philautus advies omtrent hoe hij zich in Engeland dient te gedragen; hij herinnert hem aan zijn goede raad uit deel een, waarin hij hem aanspoorde het gezelschap van vrouwen te vermijden.

Euphues is ernstig, religieus en belerend en heeft een neiging tot melancholie, terwijl Philautus een losbandige, vrijpostige levensgenieter is die zich in een onbeantwoorde liefde stort, die hem bijna tot zelfmoord drijft.

Hij neemt afscheid van Philautus en mijdt het hof.

Na lange overtuigingspogingen is Euphues bereid, Philautus op te zoeken.

Philautus moet niet het gezelschap van vrouwen opzoeken, maar van filosofen : wanneer hij aan zijn eigen geest werkt, zal hij inzien hoe verkeerd zijn verliefdheid op Lucilla was.

Philautus zou zich beter op het dienen van God richten dan op het rouwen om een sloerie.