Plofklanken

Het Nederlands heeft vijf plofklanken.

Stemloze plofklanken in het Nederlands hebben bijna helemaal geen aspiratie.

Deze verschuiving moet plaats hebben gehad na de voltooiing van de eerste en tweede fase, anders zouden de resulterende stemloze plofklanken verder hebben moeten transformeren naar wrijfklanken en affricaten.

In de variëteiten die aan deze klankverschuiving meededen, werden stemhebbende plofklanken stemloos.

Nederlanders hebben een voorkeur voor zogenaamde stemloze plofklanken, waarbij je ’een stootje lucht meegeeft, maar waarbij je stembanden niet trillen’.

Bij de plofklanken /p/, /t/ en /k/ komt de vernauwing op de betreffende plaatsen tot stand onmiddellijk na een volledige afsluiting aldaar.

De wijze waarop een medeklinker wordt gearticuleerd kan worden onderverdeeld in: plofklanken, wrijfklanken, neusklanken, vloeiklanken en glijklanken.

Het IJslands heeft weliswaar een overgang van stemhebbende in stemloze plofklanken, maar dit treedt op in alle posities in het woord en is dus geen eindklankverscherping.