Plosieven

Voor de rest beïnvloeden sommige van deze suffixen alle medeklinkers en andere alleen de plosieven.

De tweede Germaanse klankverschuiving was een historische klankverschuiving die de verzachting ( lenitie ) van een aantal Oergermaanse plosieven omvatte en zich in de zuidelijke varianten van de West-Germaanse talen voltrok.

Deze klanken zijn hierdoor hetzelfde gaan klinken als de bilabiale plosieven, hoewel ze nog steeds in vele gevallen anders worden geschreven.

Stemloze plosieven kunnen geaspireerd worden uitgesproken, zonder dat dit van invloed is op de betekenis.

Tot deze categorie behoren de plosieven en nasalen.

Van alle mogelijke spraakklanken zijn de bilabiale plosieven zoals b en p het makkelijkst te articuleren, terwijl a over het algemeen de meest basale klinker is.

Mouillering, lenitie of verzachting is het verschijnsel in de spraak waarbij een harde medeklinker (meestal een plosieven ) zachter wordt uitgesproken.

Plosieven worden stemhebbend na nasalen.