Polisario

Polisario probeerde dit te voorkomen: volgens het front dienen de onderhandelingen te gaan tussen de Marokkaanse regering en Polisario.

Status en militair verdrag De zone werd ingesteld als Polisario-gebied bij de wapenstilstand van 1991 tussen Polisario en Marokko als onderdeel van het Schikkingsplan (Engels: Settlement Plan).

Opvallend ook die Marokkanen, die zelf in de Westelijke Sahara optreden als koloniale macht en al jaren tegen Polisario strijden.

Algerije steunt Polisario, de beweging die onafhankelijkheid eist voor de regio.

Begin vorig jaar werd Brahim Ghali, leider van POLISARIO, dat strijdt voor een zelfstandige Westelijke Sahara en in Marokkaanse ogen een terroristenleider, in een Madrileens ziekenhuis opgenomen met een COVID-19 besmetting.

Het conflict ontstond toen Marokko vorig jaar ontdekte dat Polisario-leider Brahim Ghali stiekem in Spanje werd behandeld voor corona.

Polisario heeft het tij niet mee.

Spanje krijgt ook stevige kritiek van Algerije, dat een beroerde relatie met buurland Marokko heeft en volop steun verschaft aan Polisario.

Steun aan Polisario wordt gezien als verraad.

Volgens Polisario buigen de Spanjaarden voor ‘druk en chantage’ door Marokko.

De beweging Polisario strijdt echter voor onafhankelijkheid en Algerije steunt dat.

De leider van de separatistengroep Polisario in Noordwest-Afrika in november na 29 jaar de wapenstilstand met Marokko.

Rabat doet zijn rechten over de regio gelden door zich te beroepen op betrekkingen en een culturele affiniteit die teruggaan tot de Middeleeuwen, maar botst met de Sahrawi-onafhankelijkheidsstrijders van het Polisario-front.

Dat leidde tot een gewapend conflict met Polisario, dat een eigen staat wil vormen voor de Sahrawi’s.

Eind april trok ook Polisario zich weer terug.

Feit is dat Polisario zeer goed uitgerust was voor deze aanval; dat de Marokkaanse commandant bij de gevechten gedood was en dat de Saharies meerdere gevangenen maakten en dat Marokkanen daarentegen geen gevangenen maakten.

Het gebied ten westen van de wal – circa vijf zesde van het gebied – kwam onder Marokkaans gezag, het resterende deel staat sindsdien onder controle van Polisario.

Polisario beschouwde de uitspraak als een overwinning, omdat het de weg leek te effenen naar een onafhankelijke staat voor de Sahrawi.

Polisario werd voorts opgeroepen terug te komen op de geplande verhuizing van administratieve functies naar Bir Lehlou in het noordoosten van de Westelijke Sahara, om de situatie niet te doen ontsporen.

Reeds in mei 1977 hadden negen leden van de OAU Polisario erkend als de legitieme regering van Westelijke Sahara.