Pollenkorrels

Bij het indrogen van de pollinatiedruppel wordt het pollen naar binnen gezogen naar de pollenkamer, waar de pollenkorrels kiemen door de vorming van een pollenbuis, die bij de nucellus naar binnen groeit.

De functie kan zijn: toegang voor de pollenkorrels tot de nucellus, opening waardoorheen een pollinatiedruppel kan worden afgescheiden voor het vangen van een pollenkorrel, of een uitgang waardoorheen een worteltje naar buiten kan groeien.

De microsporen worden vertegenwoordigd door de pollenkorrels, die gevormd worden in de helmhokjes van de meeldraden (micrsporangia).

Door middel van het druppelmechanisme worden door de wind verspreide pollenkorrels ingevangen.

Uit de micropyle kan bij sommige naaktzadigen een pollinatiedruppel uittreden, die pollenkorrels kan opvangen en bij uitdroging naar binnen zuigen.

Hoewel tot nu toe nog geen elzenpollen zijn geteld door het LUMC, kan de elzenpollenconcentratie bij droog weer voor de jaarwisseling al oplopen tot honderden pollenkorrels per kubieke meter lucht.

Daarnaast is het mogelijk om de verschillende pollenkorrels te tellen onder de microscoop.

Het aantal pollenkorrels is ook afhankelijk van de soort.

Per plant kan tot een miljard pollenkorrels verspreid worden, waarbij de allergische werking van het pollen enkele malen sterker is dan die van gras, de tot op heden voornaamste oorzaak van pollenallergie in Nederland.

Af en toe worden wel één of enkele pollenkorrels gevonden maar het is dan nooit duidelijk of die autochtoon zijn of losgespoeld uit een oudere laag en vervolgens gemengd met een jongere.

De pollenkorrels hebben een, vaak slecht zichtbare, onregelmatige porie aan de top.

De pollenkorrels zijn voorzien van luchtblazen, waardoor ze goed door de wind verspreid kunnen worden.

Uit de micropile van de zaadknop treedt ten tijde van de bestuiving een pollinatiedruppel, die de pollenkorrels kan opvangen.