Polymeerketens

Bij aanwezigheid van een grote overmaat van monomeer in de onmiddellijke nabijheid van het radicaal, ontstaan lange polymeerketens.

De polymeerketens bestaan uit opeenvolgende eenheden met de formule -(CH 3 ) 2 SiO- en zijn aan de uiteinden gestabiliseerd met trimethylsiloxy-eenheden met de formule -(CH 3 ) 3 SiO.

Omdat ionen met dezelfde lading elkaar afstoten, kunnen twee polymeerketens zich niet aan elkaar koppelen (terminatie treedt dus niet op), wat bij radicale polymerisatie wel mogelijk is.

Op de plaatsen waar een trivalente eenheid ingebouwd wordt, kunnen de polymeerketens aan elkaar gekoppeld worden.

Polymeerketens zijn over het algemeen regelmatig opgebouwd, doch er zijn enkele variaties mogelijk.

Vanwege de stijfheid van de gevormde polymeerketens is de keuze van het oplosmiddel waarin de reactie plaatsvindt cruciaal.

De sterische bouw van de polymeerketens maakt het onder andere mogelijk dat er in grote hoeveelheden waterstofbruggen gevormd kunnen worden.

Door een kleine temperatuursverlaging tot beneden de LCST gaan de polymeerketens elkaar afstoten en komen de cellen van de plaat los.

Strijken werkt door het losmaken van de verbindingen tussen lange polymeerketens in de vezels van het materiaal.

Ze hebben dan ook homogene eigenschappen, wat niet het geval is bij "random" copolymeren waarvan de lengte en de samenstelling van de polymeerketens sterk uiteenloopt.

De dubbele bindingen daarin zijn beschikbaar voor verdere reacties, waaronder crosslinking tussen polymeerketens.

De methacrylaatgroep is reactiever dan de allylgroep, zodat men bij (co)polymerisatie polymeerketens bekomt die nog niet-gereageerde allylgroepen hebben.

Polymeeroleds bestaan uit lange polymeerketens waaraan verschillende kleuren chromoforen zijn gekoppeld.

Polysilazanen zijn synthetische polymeren met afwisselend silicium - en stikstofatomen in de polymeerketens.