Pothuis

Zie het pothuis op de hoek van de Herengracht en Blauwburgwal 22 uit 1667 (foto 2), waar bij de laatste restauratie de stoep naast het pothuis is verwijderd.

De vereniging vreesde dat het verbouwd zou worden tot pakhuis, waarbij de luifel en het pothuis gesloopt zouden kunnen worden.

Pothuis overleed in 1945 in Amsterdam, op 78-jarige leeftijd.

Pothuis was in eerste instantie diamantbewerker.

Toen in 1918 het passief vrouwenkiesrecht werd ingevoerd, stelde Carry Pothuis zich beschikbaar voor de kandidatenlijst van de SDAP.

Kat op het Spek, bestaande uit Thijs Prein (32) en Roelof Pothuis (28), zou zijn eerste grote-zaalproductie uitbrengen, nog wel met steracteur Bram van der Vlugt (84).

Kat op het Spek heeft een zakelijk directeur, maar bovenal heeft het Prein en Pothuis, die de plannen maken, de subsidie aanvragen en samen tekst en beeld bedenken en uitvoeren.

Pothuis en Prein werken al twaalf jaar samen.

Pothuis heeft net als Prein een uitgebreid takenpakket.

Pothuis: "Toen werd onze technicus serieus ziek en konden we op korte termijn niemand anders vinden.

Toen Prein op de toneelschool op zoek ging naar iemand die zijn gekke invallen met vormgeving kon verwezenlijken, wees iemand hem op Pothuis.

Haar principes waren Pothuis-Smit zelfs haar zetel in de Eerste Kamer waard.

Het dagblad noemde de 48-jarige Carry Pothuis-Smit 'een roode kakelkip'.

In 1908 behoorde Pothuis-Smit tot een van de oprichters van de Bond van Sociaal-Democratische Vrouwen Clubs (BSDVC).

Ondertussen ageerde Pothuis-Smit in geschreven en gesproken woord steeds steviger tegen geweld en militarisme.

Pothuis-Smit bleek niet de vooraf verwachte 'blauwkous met mannelijk gebaar en krijschende stem'.

Pothuis-Smit onderschreef dat, maar ze vond: "Nu het instituut er nog is, zou het dwaas zijn, als wij het niet gebruikten".

Ze werd lid van de nog jonge SDAP en ontmoette al snel koopmanszoon Samuel Pothuis, actief in het vakbondswerk.

De eerste vrouwen in de gemeenteraad deden het goed: ze maakten alle hun termijn vol, al stapte een van hen, Carry Pothuis-Smit, na twee jaar over naar de Eerste Kamer.

Pothuis-Smit had het over dwang die ouders voelden vanuit de overheid, maar anderen – ook in die tijd – zagen de dwingelandij vooral komen van religieuze instanties.