Prattica

De belangrijkste componist op deze overgang is Claudio Monteverdi (1567-1643), die zich erop beroemde in zowel de oude stijl (prima prattica) als de nieuwe (seconda prattica) uitstekend uit de voeten te kunnen.

Toch gaf de katholieke kerk in de zeventiende eeuw toe aan de muziek van de seconda prattica.

Met zijn eigen 'Seconda Prattica' luidde hij het tijdperk van de instrumentale/tonale muziek in.

Juist dit fenomeen is iets waar de componisten van de prille barok, de Seconda Prattica van Monteverdi, mee wilden afrekenen ten gunste van een 'eerlijke weergave van het menselijk gevoel.

Monteverdi voegde daar de seconda prattica aan toe, waarin de dichterlijke tekst boven de muziek ging.