Prinsdommen

Aan de samenwerking van de prinsdommen met Rusland komt echter een einde als tsaar in 1711 met steun van Cantemir tracht om Moldavië binnen te dringen en bij Stănileşti aan de rivier de Proet verslagen wordt door de Ottomanen.

De Russen zetten de Ottomanen nog verder onder druk door in 1828 de prinsdommen te bezetten om de doorgang van hun troepen richting Donau veilig te stellen.

Het Vredesverdrag van Parijs dat verliezer Rusland op 30 maart 1856 wordt opgedrongen, pakt gunstig uit voor de prinsdommen.

Maar de tsaar kan er geen begrip voor opbrengen en begin juli dirigeert hij zijn leger richting prinsdommen om het Russische protectoraat veilig te stellen.

Ook wordt een gemeenschappelijk orgaan ingesteld dat wetgeving die in het belang is voor beide prinsdommen tegen het licht houdt.

Op 1 mei 1849 sluiten Rusland en het Ottomaanse rijk de overeenkomst van Balta Liman, waarin zij overeenkomen om gezamenlijk de protectie over de prinsdommen te voeren, zij het met Rusland in de hoofdrol.

Zij spelen de hoofdrol in de revolutie van 1848 in de Roemeense prinsdommen.

Bij de onafhankelijkheid van India in 1947 gingen alle prinsdommen, waaronder Mysore, op in de republiek India.

De centrale keizerlijke macht was volgens Jia Yi door de machtige prinsdommen als een opgezwollen lichaam geworden dat nauwelijks meer vooruit kon komen.

Hedi's broers, waarvan de meesten in de hoofdstad waren, kregen opdracht terug te keren naar hun prinsdommen.

Het grootste deel van de confederatie werd geannexeerd door de Britten, hoewel sommige koninkrijken binnen de confederatie bleven bestaan als semi-onafhankelijke prinsdommen.

Hoewel verschillende prinsdommen controle over al deze groepen wilden krijgen, was het emiraat van Osman het meest bevoordeeld door zijn strategische ligging.

Iberië verloor een aantal zuidelijke provincies aan Armenië en de gebieden die op Colchis waren veroverd werden onafhankelijke prinsdommen (sceptuchoi).

In het begin van de 15e eeuw viel dit rijk echter ook weer uiteen in prinsdommen en kwam Aksai-Chin bestuurlijk weer onder Tibet.

Vrijwel tegelijkertijd met de vestiging van het Chinese protectoraat over Tibet verloren ook de Mongoolse prinsdommen in het gebied rondom Kokonor hun onafhankelijkheid.

Het is tegen prinsdommen en machten.

Chao Cuo's advies aan Jingdi was om de omvang van de prinsdommen in te dammen om ze minder bedreigend te maken, met als excuus de beledigingen die prinsen had geuit en die over het algemeen waren genegeerd door Wendi.

Een aantal edelen had bijzondere voorrechten in het bestuur en honderden edelen bestuurden de graafschappen en prinsdommen van het Heilige Roomse Rijk van de Duitse Natie.

Het Duitse Keizerrijk kende een groot aantal prinsdommen.

In de opvolging van Osman, volgden de Osmanen niet de Turks-Mongoolse praktijk, zoals de andere prinsdommen dat wel deden.