Progressistische

Toen de progressisten zich echter bij de opstand wilden aansluiten, zag koningin Isabella zich gedwongen om de progressistische kopstukken Espartero en O'Donnell meer macht te geven.

Zo rolt de progressistische 'elite' van politiek correcte persuasie.

Die progressistische liberale partij was, zoals veel andere gelijkaardige verenigingen, de basis van waaruit de Belgische Werkliedenpartij ontstond.

Hij nam progressistische stellingen in en steunde de maatschappelijke hervormingen die in het voordeel van de arbeidersklasse werden genomen.

Hij had ondertussen in 1973 ontslag genomen uit het Davidsfonds, hiermee protesterend tegen de progressistische en linkse invloeden, in de nasleep van de Mei 68 -mentaliteit, die indruisten tegen zijn christelijke en Vlaamse basisprincipes.

In 1887 kwam het tot een breuk tussen de doctrinairen en de progressieven in de Liberale Partij en in 1887 richtte Janson samen met een aantal collega-advocaten de Progressistische Partij op die als doel had het algemeen stemrecht te doen goedkeuren.

In 1900 kwam het door bemiddeling van Paul Hymans terug tot een verzoening tussen de progressieve en de doctrinaire liberalen en de Progressistische Partij werd opgeheven.

Na de progressistische revolutie van 1854 keerde hij naar Spanje terug en werd hersteld in zijn functie van kapitein-generaal van Cuba, wat hij bleef in 1859.