Provincialisme in een zin

Het provincialisme dat de Europeaan, en zeker de Zweed, nu eenmaal eigen is, vraagt van de rijken zich te gedragen en verschillen niet te groot te laten worden.

Dit land kan wel wat meer provincialisme gebruiken.

Men wilde wegvluchten van het toenemende provincialisme van die tijd en een meer internationaal gerichte weg inslaan.

We zijn het meest verknoopt met andere EU-lidstaten en tegelijk worden we – mede onder invloed van populisten – gedomineerd door het provincialisme.

Dat provincialisme blijkt duidelijk uit de oververtegenwoordiging van Zweedse en Europese laureaten, ten koste van Aziaten, Afrikanen en zelfs Amerikanen.

Utrecht is een stad in transformatie; het werpt zijn provincialisme af, het kan niet langer een 'stadsie' zijn.

Er is aan de Nederlandse universiteiten een vreemde hoogmoed ontstaan, die zichzelf ongelooflijk kosmopolitisch acht, maar feitelijk getuigt van een pijnlijk provincialisme.

Bij verlies is Amerika weer dat rare land van grootheidswaan en reactionair provincialisme.

Ik kan mij opeens onttrekken aan het één (zeg maar: de met provincialisme verbonden extreem-rechtse ideeën) als aan het ander (de mij mijn eigenheid ontzeggende ruimdenkendheid).

Niccolò Ammaniti, Silvia Avvalone en Alessandro Baricco schrijven alle drie over een jeugd, getekend door armoede, religie, provincialisme, seksuele verwarring en schijnheiligheid.

Wat ze wil opbouwen blijft een raadsel, zoals vaker bij Verdonk – die met haar idee dat iedereen op straat Nederlands moet spreken wel weer liet ziet dat zelfs provincialisme iets buitensporigs kan hebben.

Anker vangt dit benepen populisme in een hilarisch boerentaaltje dat druipt van provincialisme en rancune.

Dat zou kunnen leiden tot, eh, provincialisme.

De hete adem van Duitsland wordt op alle manieren in de nek gevoeld, terwijl Amerika zelf ondanks het charismatische boegbeeld van Bill Clinton, steeds verder wegzinkt in een soort archaïsch provincialisme en geen verdere dromen weet aan te wakkeren.

Door een mythologische agressor te stigmatiseren heeft onze elite haar diepe provincialisme getoond.

En een tentoonstelling Timmermans Goes Contemporary stuit op een muur van politieke gevoeligheid en artistiek provincialisme.

En toch beveel ik dit boek aan als afweermiddel en tegengif tegen de Europese pessimistische zelfgenoegzaamheid, tegen het provincialisme.

Of is het een laatste opleving van provincialisme voordat het grote monster Europa onze identiteit opslokt en vervormt tot een onherkenbaar en ondefinieerbaar wezen dat nog het meest op Herman Van Rompuy lijkt?

Tegen het bruisende, grootsteedse, Europees denkende Brussel zou geen enkel provincialisme bestand blijken.

Als het aan deze regering ligt, worden provincialisme en conformisme de norm.