Prozaïsch

Alleen is de waarheid iets minder prozaïsch.

Het is daarom wellicht onvermijdelijk dat zijn volgende album, accuraat maar prozaïsch getiteld Another Side Of Bob Dylan (1964), lichter van toon is dan zijn voorganger.

Later zou MacEwens werk meer minder prozaïsch en meer verhalend worden, minder somber ook, meer optimistisch.

Denk aan het efficiënter inzetten van resources die anders hoge delfkosten met zich meebrengen (zowel financieel als in mensenlevens) of zelfs zoiets prozaïsch als het omzeilen van een verpakkingstaks.

De reden dat autorijden nu is toegestaan aan vrouwen, is nogal prozaïsch: aanvankelijk werden vrouwen rondgereden door buitenlandse chauffeurs.

Uitgeverij Atlas Contact zet een redacteur op non-actief wegens, prozaïsch verpakt, "sterke vermoedens van grensoverschrijdend seksueel gedrag in een professionele context".

De aanleiding van het rapport noemt hij ‘vrij prozaïsch’.

De naam van het Senegalese Orchestra Baobab is heel prozaïsch te verklaren.

Toch heeft Schiphol met het schaatsen gemeen dat zijn oorsprong prozaïsch is: het zet zich af ten opzichte van zijn omgeving en komt daarmee vooruit.

Uiteengerafeld in demografie, kapitaal en overige invloeden ziet de groei van China er heel prozaïsch uit – en dat is het dan ook.

Visker doelt met het be grip echter op iets heel prozaïsch dat te gelijk moeilijk realiseerbaar is.

Conclusie 2. Revoluties lijken romantisch maar zijn prozaïsch.

Nee natuurlijk, want wat was het meer dan een prozaïsch werkhok met verfvlekken op de vloer, nog niet afgemaakte of mislukte schilderijen, een verzameling potjes en pannen, een sofa voor wat vlug vermaak met hun modellen misschien?

De oneigenlijke combinatie van gruwelplaatjes en zoiets prozaïsch als een verfblik werkte bevreemdend en wreed-humoristisch.

Het betreffende sterretje in sterrenbeeld boogschutter, prozaïsch S2 genaamd, werd door astronomen al een kwart eeuw met verschillende instrumenten gevolgd in zijn elliptische baan.

Ik besef natuurlijk hoe prozaïsch en zelfs stuitend mijn ‘ kan overkomen.

Ja, wil je het onder het communisme leuk hebben – en dat wil je, want het leven gaat onder alle omstandigheden door – dan moet je voortdurend kunnen omschakelen van prozaïsch en praktisch naar romantisch en euforisch.

Stilistisch heeft hij veel woorden nodig, zijn z’n teksten soms opmerkelijk prozaïsch maar ze blijven, en dat is een grote kwaliteit, altijd spannend.

Kaufman werkt heersende opvattingen over de menselijke psyche aanstekelijk absurd en prozaïsch uit, maar de frivoliteiten worden altijd gekoppeld aan herkenbare inzichten die tot nadenken stemmen.

Niet veel verhaal dus, ertussen is het een aaneenschakeling van prozaïsch geschreven stukjes met als terugkomende hoofdonderwerpen de familie Bruynzeel, liefdevolle herinneringen aan zijn opa, vallende dichters en Zjan met de erotisch getinte scènes.