Psittacosaurus in een zin

De onderlinge verwantschappen van de Psittacosaurus-soorten is wellicht als volgt: Psittacosaurus was een klein en lichtgebouwd dier dat op de achterpoten liep en waarschijnlijk snel kon rennen.

In 2005 gaf Paul Sereno de eerste exacte definitie als klade : de groep bestaande uit Psittacosaurus mongoliensis en alle soorten nauwer verwant aan Psittacosaurus dan aan Triceratops horridus.

De hersenen van Psittacosaurus waren relatief groot.

De theropoden zijn Saurischia; Psittacosaurus is een lid van de Ornithischia.

De typesoort Psittacosaurus mongoliensis is te herkennen aan een kleine driehoekige fossa antorbitalis en een opstaande rand van het prefrontale.

In tegenstelling tot de meeste dinosauriërs, die slechts in staat zijn om hun kaken als een schaar op en neer te bewegen, kon Psittacosaurus zijn onderkaak ook van achter naar voor bewegen.

Omdat Psittacosaurus in feite als een groep functioneert, wordt het in beginsel van belang de onderlinge verwantschappen van de psittacosaurussoorten vast te stellen.

Het fossiel van een Psittacosaurus op basis waarvan de kleurenreconstructie werd gemaakt.

Paleo-artiest Robert Nicholls legde alle puzzelstukjes samen en creeerde een levensecht model van de Psittacosaurus.

In 2005 verbeterde Sereno zijn definitie door ook de soortnamen te geven: Triceratops horridus en Psittacosaurus mongoliensis.

De eerste soort werd in 1923 beschreven door Osborn als Psittacosaurus mongoliensis.

Die laatste dragen in het midden een punt die wel geïnterpreteerd is als aanhechting van een lange borstelhaar, nadat zulke structuren ook bij de ceratopiër Psittacosaurus waren aangetroffen.

In tegenstelling tot de meeste dinosauriërs, die hun kaken als een schaar op en neer bewegen, vermaalde de Psittacosaurus zijn voedsel door zijn onderkaak van achter naar voor te bewegen, waardoor een soort maalbeweging ontstond.

Psittacosaurus had een soort van haren Bij bepaalde groepen dinosauriërs zijn er bewijzen gevonden van een lichaamsbedekking.

Hierdoor is het gangbaar geworden te veronderstellen dat ook de borstelharen van Psittacosaurus een soort veren zijn die misschien op het hele lichaam aanwezig waren.

In ieder geval is het onduidelijk wat precies de relatie met Psittacosaurus is, hoewel het gezien de tandvorm vermoedelijk wel om een af andere basale ceratopiër gaat.

Sinornithosaurus zou zich al glijdend vanuit de bomen op zijn prooi gestort hebben; Paul suggereerde Caudipteryx en Psittacosaurus als een mogelijke buit.