Pygostyle in een zin

Dat toont dat het verband niet eenduidig is en dat uit de aanwezigheid van een kort pygostyle niet met zekerheid het bestaan van een staartwaaier kan worden afgeleid.

De praemaxillae waren al wel versmolten evenals het synsacrum en de pygostyle maar de carpometacarpus, tibiotarsus en tarsometatarsus van respectievelijk handen en onderbenen nog niet.

De staart is kort en mist een duidelijk overgangspunt naar de middenstaart, eindigend in een pygostyle, een vergroeid staartuiteinde.

De staart is vermoedelijk kort en eindigt in een vergroeiing, pygostyle, van de uiterste zeven staartwervels.

Een van de meest opvallende kenmerken is dat de laatste vijf staartwervels zijn vergroeid tot een puntig, kort en stijf os pygostyle.

Er zijn geen vrij bewegende staartwervels meer en het pygostyle is klein en driehoekig.

Het pygostyle draagt twee kaarsrechte smalle staartveren met een lengte van vijftien centimeter.

Het pygostyle is lang en lijkt te bestaan uit vijf wervels, afgaande op rudimentaire doornuitsteeksels en zijuitsteeksels.

In feite is de staartpunt niet bewaardgebleven en is het onbekend of er een pygostyle was, vergroeiing van de uiterste staartwervels.

Osmólksa heeft de pygostyle gebruikt als een argument voor de hypothese dat de oviraptorosauriërs vogels zijn, die het vermogen tot vliegen weer hebben verloren.

Vermoedelijk was de pygostyle bij deze soort een vergroeiing van de tien achterste staartwervels.

Volgens sommige onderzoekers is het pygostyle bij deze groep de verankering voor twee lange lintveren.

Bovenop heeft de pygostyle over de volle lengte een diepe groeve en onderop een kiel, zodat het element duidelijk in een linker- en rechterdeel gesplitst is.

De krachtige vleugels en pygostyle wijzen op een goed ontwikkeld vermogen tot vliegen waaronder een steile stijghoek en een grote wendbaarheid.

De pygostyle is bekend doordat bij het holotype de laatste elf staarwervels als een reeks bewaard zijn gebleven.

Van de wervelkolom is alleen de staart met pygostyle aanwezig, van de schedel alleen het achterhoofd.

Bij de pygostyle van de staart draagt bij sommige exemplaren iedere helft een enkele smalle, symmetrische, zeer lange en kaarsrechte staartveer die eindigt in een afgeronde verbreding.

De lange hypapofysen en het bezit van een pygostyle komen echter ook bij andere verwante groepen voor, zodat het enige ondubbelzinnige unieke kenmerk bestaat in de schaambeen-darmbeen-verhouding.

De nieuwe exemplaren tonen de aanwezigheid van een gevorkte staartwaaier, in de vorm van lange staartveren die vanuit het pygostyle in twee afgeronde en nauw aaneengesloten punten schuin naar achteren steken.

De pygostyle is zo'n 40% langer dan de rest van de staart en eindigt in een afgeronde punt.