Pynchon in een zin

Levensloop Het allereerste boek dat in de (latere) Verenigde Staten werd verbrand, was van de hand van een voorvader van Thomas Pynchon, William Pynchon, de eerste Pynchon in Amerika.

Voor de een kan het Bob Dylan zijn, voor de ander een schrijver als Thomas Pynchon, of Thomas Mann.

Een andere verwijzing naar de realiteit was de eigenares van de krant, Margaret Pynchon.

Het academisch tijdschrift Pynchon Notes is sinds 1979 alleen aan hem gewijd.

Terwijl verreweg de meeste auteurs zich verheugen in de belangstelling van de media (voor zover deze media zich voor hen interesseren), besluit Pynchon volledig uit het publieke leven te verdwijnen.

Uiteindelijk bleek dat de auteur niet Pynchon was.

Dat geldt zowel voor Thomas Pynchon als voor Tom Wolfe of David Forster Wallace.

Neem zo’n postmoderne meester als Pynchon.

Volgens de teller heeft Bulhaks website sinds de opening op 25 februari 2000 maar liefst een half miljoen essays afgeleverd met titels als «Postkapitalistisch discours in het werk van Pynchon» en «Het dialectisch paradigma van de consensusvorming».

En zo eindigt Inherent Vice, een veel mildere en meer vrijblijvende Pynchon dan we gewend zijn.

Pynchon speelt met mogelijkheden, en creëert zo een hier-en-nu, dat bij elke herlezing andere schakeringen laat zien.

Het afval- of vuilnisthema in Underworld zou hij minder virtuoos behandelen dan Pynchon.

In de literatuur van Dostojevski, Conrad, DeLillo of Pynchon wordt het woord terrorisme, anders dan in de huidige internationale politiek, met de nodige egards en nuances benaderd.

Met een perfect gevoel voor de tijdgeest vangen Thomas Pynchon en Dave Eggers in hun romans de utopische en dystopische gedachten die het internet oproept, en verbeelden de voor- en nadelen van privacy en transparantie, anarchie en controle.

Pynchon draagt zijn vijfde roman aan haar op: ‘For Melanie, and for Jackson’.

Geschiedenis De eerste vermelding van wat nu Amherst is de aankoop in december 1658 door John Pynchon uit Springfield van de grond van drie oorspronkelijke bewoners, genaamd Umpanchla, Quonquont en Chickwolopp.

Pynchon grijpt dikwijls terug naar minder bekende historische gebeurtenissen.

Vonnegut studeerde aan Cornell University waar ook Thomas Pynchon studeerde.

Zelf schrijft Pynchon in het voorwoord van zijn Slow Learner (zie hieronder) dat The Crying of Lot 49 dan wel als roman op de markt werd gebracht, maar helemaal geen roman is: hij beschouwt het als een kort verhaal.

Het werk van Thomas Pynchon lokt zeer uiteenlopende reacties uit, misschien wel omdat het niet onder te brengen is in één categorie.