Pyridine

In het geval van pyridine zal een elektrofiel eerder met het vrij elektronenpaar op stikstof reageren, met vorming van pyridiniumverbindingen.

Op deze manier kan pyridine-N-oxide dienen als tijdelijk intermediair voor de vorming van 2- of 4-gesubsituteerde pyridinederivaten.

Zowel Methanol als pyridine zijn stoffen die voor de mens zeer ongezond zijn.

Pyridine is een aromatische verbinding.

Bij pyridine, een zesring, neemt het vrije elektronenpaar op stikstof niet deel aan het aromatische systeem.

De chemische en fysische eigenschappen van de collidines lijken op die van pyridine, al zal de aanwezigheid van de methylgroepen een aantal van de standaardreacties (zoals elektrofiele aromatische substitutie ) blokkeren.

In pyridine zelf treedt eerder reactie op de meta-positie op.

Ondanks het feit dat pyridine en fosforine een vergelijkbare structuur bezitten, is de elektronenstructuur compleet anders.

Ook pyridine, pyrimidine en piperidine worden aangewend als oplosmiddel.

Pyridine wordt door de huid geabsorbeerd.

Substitutie op de 2- of 4-plaats leidt tot een onstabiele, zogenaamd σ-complex (met slechts 6 elektronen rond stikstof): Elektrofiele aromatische substitutie op de 2-plaats in pyridine.

Ze kunnen onder meer aangewend worden in Mitsunobu-reacties en voor de synthese van pyridine -derivaten.

Zo is de officiële benaming van pyridine bijvoorbeeld azine, maar deze benaming wordt vrijwel nooit gebruikt.

Als gevolg van het verschil in elektronenstructuur zal pyridine makkelijk reageren met nucleofielen op de C2-plaats.

De basis van het systeem ontstaat door 2 pyridine -ringen aan elkaar te koppelen.

Extraheren Er wordt een experiment uitgevoerd waarin pyridine is opgelost in water.

In een eerste stap wordt pyridine door dichloor geoxideerd tot 4-pyridylpyridiniumchloride en pyridiniumchloride.

Pyridiniumzouten kunnen dan ook probleemloos gevormd worden door behandeling van pyridine met een sterk zuur.

Wilhelm Körner droeg in 1869 de hypothese aan dat er een zekere analogie in structuur moest bestaan tussen benzeen en naftaleen enerzijds en pyridine en chinoline anderzijds.

Ze werd voor het eerst beschreven in 1882 door Otto Fischer, als tussenstap bij de synthese van nicotinezuur uit pyridine.