Rabbijnse

Daarmee is het onduidelijk of dit een richting binnen het niet-rabbijnse jodendom is of slechts een rabbijnse gemeenschap met enige afwijkende praktijken.

Opstand tegen de heiligheid van de rabbijnse autoriteit en traditie is bij ons sinds die eerste dagen in de woestijn van Sinaï, toen de volgelingen van Korach een opstand leidden tegen het absolute rabbijnse gezag, zoals we leren in de Tora.

In rabbijnse literatuur bespraken en verklaarden rabbijnen de profetieën die in de Hebreeuwse Bijbel werden gevonden, in relatie tot de mondelinge wet en rabbijnse tradities over hun betekenis.

Het is aannemelijk dat de auteur van het Marcus-evangelie dit vertoon van rabbijnse discussievaardigheid heeft ontleend aan een oudere traditie.

Jezus noemt hier exact dezelfde casus als de oude rabbijnse bronnen: de slag op een wang (in het openbaar).

Hier sloot de rabbijnse traditie bij aan.

Een vergelijkbaar gevoelen komt tot uiting in die rabbijnse uitspraak dat daden van barmhartigheid opwegen tegen al Gods geboden in de Tora.

Mensen maken er altijd van alles bij, zeker in de rabbijnse traditie met dat zuiggedoe, waar men dat doet,mensenwerk; laat het zoals in de Tora staat.

De rabbijnse traditie heeft de plek later geïdentificeerd als Kifl Hareth.

Al vroeg bleek dat Spinoza grote talenten had - hij las al heel vroeg de rabbijnse literatuur, de joodse filosofen, de scholastieke werken uit de middeleeuwen en de filosofie van Descartes - maar zijn eruditie bracht geen brood op de plank.

De rabbijnse traditie zegt dat er voor elk woord uit de Schrift wel 70 vertalingen mogelijk zijn en dat je jezelf er 69 onthoudt als je je vastlegt op één.

Een Rabbijnse uitspraak zegt:”als je op reis gaat, neem dan het boek Psalmen mee.

Het is daardoor niet langer mogelijk het christendom te typeren als een afsplitsing van het jodendom: zowel het christendom als het rabbijnse jodendom komen voort uit hetzelfde, veelkleurige tempeljodendom.

Een van de grondleggers van dit rabbijnse jodendom is rabbi Jochanan ben Zakkai, een wetgeleerde die zich tijdens de belegering van Jeruzalem in 70 na Chr. uit de stad laat smokkelen, om Israëls voortbestaan als volk met de wet te verzekeren.

Dat heeft ongetwijfeld te maken met de tijd waarin de rabbijnse discussies hun schriftelijke neerslag hebben gekregen.

Alle verklaringen in de Hebreeuwse Bijbel en in rabbijnse literatuur die antropomorfisme gebruiken, zijn metaforen, aangezien het anders onmogelijk zou zijn om over God te spreken.

De meeste rabbijnse autoriteiten stellen dat de mitswa om sjabbatkaarsen aan te steken van rabbinale oorsprong is.

De Israëlische ‘Afbreken van de zwangerschap-wet’ vindt zijn oorsprong in zowel Bijbelse teksten als in de Rabbijnse uitleg van deze teksten.

Het proefschrift van dr. P. Korteweg over Johannes Drusius onderstreept het belang van de joodse en de rabbijnse bronnen voor de kerk van het heden.

Daarnaast markeert het de grens tussen traditioneel jodendom en alles wat daar buiten ligt; wat halachisch-joods is, is rechtstreeks herleidbaar via het rabbijnse jodendom tot het door God geuite woord van de Thora.