Radbod in een zin

De voornaam Radbod is tegenwoordig een zeldzaamheid.

Na de dood van Radbod raakte zijn opvolger de macht kwijt ten westen van het Vlie.

Radbod, 2018, p.87 Hoewel in latere kronieken wordt beweerd dat hij een zoon van Aldgisl was, bestaat hiervoor in het bronmateriaal uit die tijd geen bewijs.

Radbod ging op oorlogspad en slaagde erin de verloren gebieden weer terug te veroveren.

Toen hij echter hoorde dat hij zijn ongelovige voorvaderen niet zou terugzien na zijn dood, liet Radbod zich niet bekeren tot het christendom.

Waldgers zoon, Radbod, was de volgende graaf in Nifterlake.

Bonifatius trof in 716 na zijn omreis via Dorestad in Utrecht de Friese ‘koning’ Radbod, stelde vast dat hij er niet met de kerstening kon beginnen en keerde onverrichter zake naar Engeland terug.

Jaekel stelde dat de graven van die gebieden in de vroege Middeleeuwen allemaal tot dezelfde grote familie behoorden met de legendarische Friezenkoning Radbod als stamvader.

Redbad is de Friese benaming voor Radboud of Radbod.

De Franken begonnen in deze periode aan een opmars naar het noorden en in 689 won hofmeier Pepijn II van Herstal de Slag bij Dorestad en veroverde zo het gebied ten zuiden van de Oude Rijn op Radbod.

Er vormde zich een koningshuis van regionale machtsbetekenis, waarvan de koningen Aldgisl en Radbod bekend zijn.

Onder de Friese koning Radbod zou het Friese Rijk in het begin van de 8e eeuw zijn grootste uitbreiding krijgen.

Volgens Jaekel strekte Radbod’s rijk zich uit over heel Frisia, van Zwin tot Wezer, maar tegenwoordig menen de historici dat zijn macht zich beperkte tot het Midden-Nederlandse rivierengebied en delen van Holland.

Aartsbisschop Radbod ontving in 898 volledige vrijstelling van alle belastingen voor zijn gehele bisschoppelijke grondgebied.

Aartsbisschop Radbod van Trier werd in de zomer 913 tot aartskanselier van het West-Frankische Rijk benoemd.

De Friese koning Radbod beheerste tot 689 een gebied, Fresia citerior, dat mogelijk tot Sincfal reikte.

Radbod overleed in 719 en rond 720 wist Karel – de winnaar van de successiestrijd - het Frankische gezag rond Utrecht te herstellen en viel het gehele gebied ten westen van het Vlie in Frankische handen.