Radiële in een zin

Een andere populaire methode is de radiële snelheidsmethode, waarbij het bestaan van planeten wordt afgeleid uit het feit dat ze hun moederster aan het ‘wiebelen’ brengen.

Zo weten we dankzij de nieuwe dataset nu nog van veel meer sterren hoe ze chemisch gezien in elkaar steken, wat hun kleur, massa en leeftijd is en welke radiële snelheid ze hebben (oftewel met welke snelheid ze naar ons toe of van ons vandaan bewegen).

Daarom heeft een ster met een enkele transitiedetectie een extra bevestiging nodig, normaal gesproken met de radiële-snelheidsmethode.

De versnellingsvector in een punt op de baan kan worden ontbonden in een component evenwijdig met de raaklijn aan de baan, de tangentiële versnelling, en een component loodrecht daarop, de centripetale of radiële versnelling.

Doppler wenst dat zijn frequentieverschuivingstheorie geverifieerd gaat worden bij sterren waarvan astronomen de radiële snelheid op een andere manier kunnen bepalen.

Dus sterren op een afstand van 1 kiloparsec hebben een maximale radiële snelheid door differentiële rotatie van 10 km/s.

Elk van de typen kan naast de genoemde vlakken nog radiële knoopvlakken hebben.

In combinatie met de radiële snelheidsmethode (die de massa kan bepalen) kan men de dichtheid van de planeet bepalen, en dus iets van de fysische structuur te weten komen.

Dit regelmatige patroon van de veranderende radiële snelheid herhaalt zich elke 11,2 dagen.

Hierbij kan alleen de snelheidscomponent van of naar de waarnemer bepaald worden (radiële snelheid).

De ster van Kapteyn beweegt zich in zuidoostelijke richting met snelheid 8,5 boogseconde per jaar, wat neer komt op een radiële snelheid van 242 km/s.