Ramanspectroscopie

De scheiding van de oninteressante elastische en de veel zwakkere inelastische strooistraling was vroeger het grootste probleem van de ramanspectroscopie.

Hierdoor zijn er met ramanspectroscopie toepassingen mogelijk die niet met IR-spectroscopie mogelijk zijn, en omgekeerd.

In de vastestoffysica wordt ramanspectroscopie gebruikt om materialen te karakteriseren.

Koolstof kan gevonden worden met Ramanspectroscopie.

De industriële toepassing van Ramanspectroscopie draagt op dergelijke wijze bij tot een verbetering van het milieu.

Er bestaan verschillende vibrationeel spectroscopische methoden: Ramanspectroscopie en infraroodspectroscopie worden het meest courant gebruikt, alhoewel ook vibrationeel circulair dichroisme en elektronen energieverlies spectroscopie worden gebruikt.

Indien de intensiteitsverhogende effecten van beide technieken worden gecombineerd, is hiermee zelfs detectie van één enkele molecule met behulp van Ramanspectroscopie mogelijk geworden.

Vermits de ontwikkeling van een theoretisch onderzoek in een commerciële toepassing gemiddeld zo'n 15 jaar duurt, begint men recentelijk Ramanspectroscopie industrieel te gebruiken in niet meer verwaarloosbare proporties.

Hierdoor zijn er met Ramanspectroscopie toepassingen mogelijk die niet met IR spectroscopie mogelijk zijn, en omgekeerd.

Infraroodspectroscopie en Ramanspectroscopie zijn beide vrij krachtige spectroscopische technieken om de structuur en samenstelling van een materiaal mee te onderzoeken.

Ramanspectroscopie werd een gespecialiseerde nichetechniek in de jaren 1940.