Ranicki

Indirect werd Walser door presentator Marcel Reich-Ranicki beschuldigd van zowel nivellering van het nazi-tijdperk als geschiedvervalsing.

Reich-Ranicki schrijft hierover: "Thomas is nooit in staat geweest zijn verdriet om de jaloezie geheel te overwinnen".

Tot aan zijn pensioen in 1988 behield Reich-Ranicki zich het recht voor alle auteurs te bespreken die hij literair verdienstelijk vond, ongeacht hun ideologische of historische achtergrond.

Dat is nauwelijks een halsmisdrijf, maar dat een schrijver terugslaat, zoals Martin Walser in een roman over de Pools-Duits-joodse Reich-Ranicki heeft gedaan, is niet verrassend.

De vorige week overleden literair criticus Marcel Reich-Ranicki zat nooit met zijn rug naar een deur.

Maar waren Ulrikes belangstelling en tranen daarom minder echt en had Bettina het recht dat Reich-Ranicki later nog triomfantelijk voor de voeten te werpen?

Marijntje Gerling neerlandica en freelance literatuurrecensente In september vorig jaar overleed de Duitse literatuurcriticus Marcel Reich Ranicki.

Ranicki wandelt door het bos met de dichter Lec, die almaar over zichzelf praat en na een uur zegt: ‘Nu heb ik genoeg over mezelf verteld.

Reich-Ranicki in 'Mijn leven': 'Zo was het wel genoeg, meer wilde ik niet weten over de roman in wording (.

Twee romans geleden nog liet de literaire mastodont Marcel Reich-Ranicki zich op het omslag van Der Spiegel afbeelden terwijl hij het boek in tweeën scheurde.

Wanneer Nooteboom de laatste jaren steevast als Nobelprijskandidaat voor Literatuur wordt genoemd, is dit voor een belangrijk deel aan Ranicki's kritische steun te danken.

Reich-Ranicki heeft eens gezegd dat het Duitse publiek liever Amerikaanse auteurs leest omdat die kunnen entertainen, terwijl de Duitse auteurs liever de wereld willen redden – met als resultaat: ernstige zware boeken.

Reich-Ranicki zegt het zelf in Mein Leben maar staat niet stil bij de grofheden van critici alswel bij de ijdele gekwetstheid van schrijvers als Martin Walser.

Volgens de Duitse «literatuurpaus» Marcel Reich-Ranicki (in zijn kwaadaardige essay Schwermut und Schmink) is Klaus Heinrich Mann (geboren 18 november 1906, één jaar na zus Erika) bijna van meet af aan drie keer door het lot geslagen.

Tilman Jens kreeg de tip dat in een Poolse krant in 1991 een interview was verschenen met de in Australie wonende Poolse dubbelspion Krzystof Starzynski, die het onder andere had over zijn chef in Londen tot 1949, ene Marceli Ranicki.

Als voorbeeld kan worden genoemd de wijze waarop in 1958 Marcel Reich-Ranicki (hij werd in 1938 als Poolse jood Duitsland uitgezet) na zijn vlucht uit het communistische Polen als Duitser werd erkend.

Toen Thomas Mann zich openlijk van het nazisme distantieerde, werd deze auteur Reich-Ranicki's grote voorbeeld.

Tot hun dood ondersteunden Reich-Ranicki en zijn vrouw financieel de dochter van Bolek Gawin.

Uiteindelijk hebben Walter Jens en Reich-Ranicki zich in 2004 met elkaar verzoend.

Deze school werd echter in 1935 opgeheven, en door de inmiddels aan de macht gekomen nazi’s werd Reich-Ranicki steeds sterker gemarginaliseerd.