Rationalistisch

Beide zijn fout in de zin dat ze de waarneming veel te intellectualistisch en rationalistisch opvatten: het rationalisme betoogt dat we de zaken rondom ons steeds rationalistisch construeren en analyseren met een zekere wiskundige precisie.

Aanvankelijk bestond er een kloof tussen rationalistisch ingestelde unitariërs en de meer op het gemoedsleven ingestelde universalisten.

Desondanks intrigeerde het pragmatisme ook elementen die als rationalistisch kunnen worden beschouwd in hun filosofie.

Ook werd 'rationalistisch' onderwijs ingevoerd, dat werkte 'niet met boeken maar door werken'.

Uit dit nagelaten fragment leren wij Critias - net zoals andere sofisten uit zijn tijd trouwens - kennen als een rationalistisch atheïst.

Het is allemaal rationalistisch van aard!

Het feit dat in de westerse beschaving een rationalistisch wereldbeeld ontstond dat op termijn het religieuze verklaringsmodel verdrong, is een unieke ontwikkeling in de menselijke geschiedenis.

Kennis is behalve empirisch onderzoek ook rationalistisch: het vereist denken en denken is verbanden leggen, het bijeen smeden van wat je aantreft hetgeen inzicht heet.

Terwijl je dat best zo kil en rationalistisch zou kunnen beredeneren.

Dat heb ik dus niet verzonnen: in India bestaat Çcht een Rationalistisch Genootschap!

De Argentijnse pianist, bekend om zijn evenwichtige vertolkingen van Beethoven, gaat rationalistisch om met het concertante werk van Franz Liszt.

Veel mensen wezen deze cultuur af als te rationalistisch, te materialistisch, te oppervlakkig.

Optimistisch, activistisch, rationalistisch en uitgerust met een heilig geloof in de kracht van het goede.

Hij was rationalistisch en oordeelde hard over de conversos die achter waren gebleven op het Iberisch schiereiland.

Dat gaat gepaard met een idealistisch en rationalistisch mensbeeld, dat geen oog heeft voor reëel – en dat wil zeggen: altijd ook conflictueus - pluralisme.

Hij stond een rationalistisch Bijbelgebruik voor.

Hij was tevens allesbehalve anti-rationalistisch of anti-positivistisch: veeleer beschouwde hij zijn eigen transcendentale fenomenologie als de ultieme wetenschap.

Ook ging hij er toen van uit dat er een rationalistisch godsbewijs mogelijk was, zoals hij betoogde in zijn Der einzig mögliche Beweisgrund zu einer Demonstration des Dasein Gottes.

Tot aan het begin van de 20e eeuw zou men de term "jezuïetentheologie" een rationalistisch antithomisme aanduiden.