Rawls in een zin

Rawls stelt voor, rechtvaardigheid als redelijkheid te benoemen - 'justice as fairness', een van de belangrijkste principes van Rawls.

Rawls is voor Sen niet praktisch en concreet genoeg, te algemeen (hij spreekt van Rawls’ ‘transcendentaal institutionalisme’).

Nussbaum geeft in haar kritiek op Rawls aan dat met deze tekortkoming zijn hele rechtvaardigheidstheorie faalt, dat er iets wezenlijk mis is met Rawls' theorie.

Rawls keerde herhaaldelijk naar de jazz terug, onder meer in 2003 met zijn album Rawls Sings Sinatra.

Als je dat zo graag wilt, vraag het aan Rawls.

Ik moet Lou Rawls nog even bellen.

Anderzijds biedt Rawls ook een argument tegen utilitarisme: deze benaderingswijze werkt wel als men het beschouwt voor één individu: hij is bereid dingen op te offeren voor grotere voordelen.

Beide mannen waren in juli en augustus 1963 terug in de studio van Capitol om meer nummers op te nemen, die het album Tobacco Road van Rawls vormden.

De theorie van Rawls is de grondslag geworden van het politieke Liberalisme, waardoor veel sociaaldemocratische, christendemocratische en gematigd liberale politieke partijen zich laten inspireren.

Er is met andere woorden geen rechtvaardiging voor deze ongelijkheden, iets dat volgens Rawls enkel mogelijk is, als het in het voordeel van de minstbedeelden is.

Het is interessant om te zien dat de “minst bevoordeelden” ofwel “sociaal zwakkeren” een steeds grotere rol zijn gaan spelen in het werk van Rawls.

Om te kunnen garanderen dat iedereen op een vrije en gelijke manier kan nadenken over deze principes, plaatst Rawls ze achter een sluier der onwetendheid, een veil of ignorance.

Huijer: "Filosoof Martha Nussbaum heeft een belangrijke aanvulling gegeven op Rawls' idee dat er een compensatie moet zijn voor mensen die minder bedeeld zijn.

In 1979 namen de Vlaamse liberalen tijdens een ideologische congres in Kortrijk een ‘Radicaal Manifest’ aan, geïnspireerd door liberale als Hayek, Friedman, John Rawls en James Buchanan.

Als het over rechtvaardigheid gaat, is er eigenlijk maar één naam waaraan je meteen denkt: John Rawls, schrijver van A Theory of Justice (1971).

Bos, Halsema en de vvd van onder Bolkestein, toen men daar nog aan nadenken deed, hebben verloren met hun vrijheidslievende filosofen John Rawls en Isaiah Berlin.

De laatste linkse filosoofDe Amerikaanse filosoof John Rawls (1921) heeft enorme invloed gehad.

Het is een uitbreiding op John Rawls’ standaardwerk waarin hij beschrijft hoe iedere burger maximale vrijheid moet hebben zolang dat niet ten koste gaat van een ander.

Hij verwijst daarvoor naar The Law of Peoples van John Rawls, die stelde dat armoede primair wordt veroorzaakt «door falende lokale politieke culturen».

Rawls geeft een uiteenzetting over het probleem van tolerantie ten opzichte van niet-liberale volken, over de vraag of mensenrechten universeel zijn, in hoeverre de ontwikkelde «law of peoples» etnocentrisch of «westers» is.