Reductionisme

Auteurs Richard Lewontin, Steven Rose en Leon Kamin richtten zich in duidelijke taal tegen het biologisch reductionisme, in het bijzonder tegen de toen dominante sociobiologie, die het gedrag van mensen verklaarde vanuit de natuur.

Evolutiebioloog en geneticus Richard Lewontin, die afgelopen juli op 92-jarige leeftijd overleed, heeft zich zijn leven lang verzet tegen het biologisch reductionisme, zowel in wetenschappelijke als in populairwetenschappelijke publicaties.

Dat heet inductie en is de valkuil bij uitstek voor reductionisme a la de Westerse wetenschap.

Hij maakt de klassieke denkfout van het reductionisme, die Dick Swaab ook maakte: hij ontdekt iets in zijn onderzoeksgebied en verheft vervolgens die observaties tot een 'hogere' werkelijkheid dan onze alledaagse sociale wereld.

Zulk ‘ze zeggen het zelf’-reductionisme lijkt me in beide gevallen een misverstand.

DE SYSTEEMECOLOGIE is in werkelijkheid niet minder reductionistisch dan de klassieke natuurwetenschappen, maar dit reductionisme is wel van een geheel andere orde.

Natuurlijk is op dit biologisch reductionisme veel kritiek gekomen en zeker niet van onbevoegde zijde.

Murrays suggesties harmoniëren met de wetenschappelijke geest des tijds, gekenmerkt door de opmars van het biologisme en een «nieuw vertrouwen in het reductionisme», in de woorden van Wilson.

Het radicaal reductionisme wordt verdedigd door filosofen als Paul Churchland en John Bickle (Churchland, 1981; Bickle, 2006).

In de biologische wetenschap blijft het 'reductionisme' echter tot de dag van vandaag troef, ondanks het baanbrekende werk van 'oppositionele' wetenschappers/sters als Barbara McClintock.

Vervolgens verzuimt hij te onderzoeken of dit mechanistische reductionisme ook voor zijn eigen uitspraken geldt: kwamen die ook zo automatisch tot stand of heeft hij ook iets bedacht met zijn geestelijke vermogen, zijn verstand?

De heersende wetenschappelijke mening, stoelend op het materialistisch reductionisme, wil er niets van weten en 'verklaart' een BDE vanuit de materiële en chemische hersenwerking.

Daniel Dennett bedacht de term hebberig reductionisme (greedy reductionism) voor de veronderstelling dat alle verschijnselen op die wijze gereduceerd kunnen worden.

De term wetenschappelijk reductionisme kan in verschillende betekenissen worden gebruikt.

Een alternatief voor reductionisme is een holistische visie.

Het verzet zich bijvoorbeeld tegen een reductionisme en stelt dat niet alle fenomenen tot een theorie kunnen gereduceerd worden.

Kritiek op het reductionisme Een van de bezwaren is dat de menselijke natuur maar een onderdeel is van ons gedrag en dat cultuur een eigen dynamiek heeft, los van de biologie.

Naar een eenheid der wetenschappen Het reductionisme wordt doorgaans in verband gebracht met het project van de eenheidswetenschap.

Betekenis Adams zou met deze grap het reductionisme en streven naar exactheid in de wetenschap op de korrel nemen.

De aspecten uit de evolutionaire psychologie en sociobiologie die de mogelijkheid tot reductionisme plausibel trachten te maken, worden afgewezen door degenen die stellen dat complexe entiteiten in wezen inherent onherleidbaar en holistisch zijn.