Reformatoren

Andere reformatoren, onder wie en Thomas Müntzer (Monezer), spraken zich wel uit voor de boeren.

De functionaliteit van afbeeldingen in de katholieke kerk werd ontkend door de reformatoren, die het afdeden als afgoderij.

De inzet op het gezag van de Bijbel alleen was aanvankelijk een van de wapenen tegen de traditie van de kerk, die in de ogen van de reformatoren gecorrumpeerd was.

Hoewel de reformatoren niet tegen het belijden van zonden waren, zag men dit (de biecht) niet als een sacrament.

Zij gaf op 6 juli 1946 in Boekes woonplaats Haarlem voor de Vereeniging voor de Protestantsche Kerkmuziek een lezing ‘De liederen der Reformatoren en hun betekenis voor onze tijd’ (over de 16e-eeuwse Franse psalmen en Duitse liederen van de Reformatie).

Reformatoren als stonden een democratischer kerkregering voor.

De term geeft meteen aan wat de reformatoren beoogden: niet het stichten van een nieuwe kerk, maar het verbeteren van de bestaande Rooms-Katholieke Kerk.

Verschillen tussen de beide reformatoren Maarten Luther en Johannes Calvijn waren er genoeg.

De reformatoren – onder wie Huldrych Zwingli (1484-1531) en Johannes Calvijn – waren tégen het orgelgebruik en vonden dat de muziek vooral vocaal en sober moest zijn.

Dit was een tijd van politieke polarisatie en religieuze strijd, vooral tussen de katholieke kerk en reformatoren als Luther.

Dat uitzien was er wel bij de reformatoren.

Dat verandert echter als de Bijbel in de volkstaal verschijnt en de reformatoren het kerkvolk de psalmen in hun eigen taal op de lippen willen leggen.

Deze visie sloot aan bij die van reformatoren als Bucer, Calvijn en Melanchthon.

Degenen die hadden aangestuurd op een compromis met de reformatoren hadden aan het kortste eind getrokken.

De reformatoren hadden geen inzicht in de strijd in de hemelse gewesten, evenmin als hun geestelijke nakomelingen in onze tijd.

De Reformatoren was alles gelegen aan het leren zingen op de scholen.

De school van het moderne denken lacht om de bespottelijke positiviteit van reformatoren en puriteinen.

Juist omdat de reformatoren zich tegen het fenomeen hadden gekeerd, werd het in de rooms-katholieke geloofspraktijk versterkt als onderscheidend element, als ‘unique selling point’.

Overigens hadden zij die de geschiedenis zijn ingegaan als de reformatoren – namelijk de vier bekende vertegenwoordigers van de middengroep in de reformatie: Luther, Calvijn, Zwingli en Bucer – onderling ook de nodige onenigheid.

Servet behoorde overigens tot de zgn. ‘anti-trinitariërs’, een andere groep radicale reformatoren.