Regeringen in een zin

Er zijn zoveel regeringen die van tijd tot tijd botsen met de EU, of beter gezegd met andere regeringen in Europa.

Sinds 2014 is Libië verdeeld tussen rivaliserende regeringen in het oosten en het westen van het land, elk ondersteund door goedbewapende milities en buitenlandse regeringen.

Regeringen gaan regeringen komen nooit een oplossing.

De overal in Europa door Napoleon geïnstalleerde regeringen, waaronder in Nederland, werden vervangen door de ‘legitieme’ regeringen.

Deze en vorige regeringen en 80% van alle regeringen in de rest van de wereld zou een betere omschrijving zijn.

Beide regeringen meenden dat in hun landen het culturele beleid al te zeer werd bepaald door het Sticusa-bestuur in Nederland, zonder dat hun regeringen daarin voldoende werden gekend.

Het initiatief van de Surinaamse en Antilliaanse regeringen is des te opmerkelijker tegen de achtergrond van de uitlatingen van Van Lier in 1964, waarin deze zich beklaagt over de geringe belangstelling bij de overzeese regeringen.

Hun regeringen staan samen bekend als de Regeringen van Wen en Jing.

De naties moeten hiervoor kapot en nationale regeringen moeten worden vervangen door internationale regeringen en dat is al aan het gebeuren: de VN en de EU.

Eindelijk vallen er weer eens regeringen, is ook zo'n dingetje van de laatste jaren dat regeringen in de EU niet mogen vallen want chaos.

Onze regeringen hebben altijd geweten dat de babyboomers eens allemaal op pensioen zouden gaan, dan hebben ze het zilverfonds opgericht om dit alles te betalen maar nee de regeringen hebben dit allemaal verkwanseld en komt de kat op de koord.

Volgens de parlementariër hebben opeenvolgende regeringen steeds de puin van de paarse regeringen moeten opruimen, waardoor de ontwikkeling van het land steeds is gestagneerd.

De zo bejubelde bruggen (plus steekpenningen) zijn niet door NDP of Mega regeringen betaald maar door de regeringen onder Venetiaan (met nog wat hulp van Nederland).

Tussen de verschillende regeringen: moeten en willen de regionale regeringen - met een andere samenstelling dan de federale regering - een extra inspanning doen of moet de federale regering andermaal helemaal alleen het werk opknappen?

Alle regeringen werken samen aan imagocampagneDe federale regeringen en de deelstaten hebben woensdag op het Overlegcomité beslist om samen een imagocampagne uit te werken die ons land weer positief op de kaart moet zetten na de aanslagen.

Let wel toen er in 1987 weer “burger”regeringen tot stand kwamen hebben ook die regeringen hulp vanuit Nederland ontvangen.

Zij gebruiken hun kranten om rechtse regeringen te steunen en om linkse regeringen ten val te brengen.

Feit is dat er door opeenvolgende regeringen vanaf het Arron tijdperk (dus in 1975, maar eigenlijk ook door de kolionale regeringen) grond is gegeven aan individuen, waarbij je je kan afvragen of dit wel kan/zo hoort.

Maar, in Koninkrijksverband, hebben de laatste opeenvolgende Nederlandse regeringen (geholpen door de lokale eilandelijke regeringen) nadrukkelijker het eigen belang ‘first, front and center’ gesteld.

Regeringen tegen regeringen, kinderen tegen ouders, studenten tegen leraren … Er is geen respect en consideratie.