Regimes in een zin

De westerse kritiek op de beslissing om de Spelen aan Qatar te gunnen, maakt geen onderscheid tussen werkelijk weerzinwekkende regimes en regimes met gebreken.

De repressie van linkse regimes -bijvoorbeeld alle communistische landen die er ooit geweest zijn- is vele malen sterker dan die van rechtse regimes.

Sinds het socialisme de kop opstak is er altijd geweld tegen gebruikt, door fascistische regimes als M*ssoluni, H*tler, Franco en een stel fascistische regimes op de balkan en Oost-Europa.

Beide regimes waren dus socialistische regimes en socialisten beweren Links te zijn.

Bij de aankondiging dat de Verenigde Staten zich terugtrekken noemde Haley de Mensenrechtenraad een plek waar de meest inhumane regimes van de wereld zichzelf kunnen presenteren als humane regimes.

Door ontwikkelingssamenwerking met corrupte regimes verdwijnen die regimes niet.

Er zijn bijvoorbeeld immers geen homorechten en dergelijke in communistische regimes, en milieukundig zijn communistische regimes ook niet vooruitstrevend.

Zou Stef weten dat dit soort accepterend inclusief gelul over martelende en onderdrukkende regimes door dat soort regimes als overwinning wordt gezien?

Sure, er is veel te verbeteren, maar doen alsof onze overheid 'geen haar beter is' dan andere corrupte regimes is een regelrechte belediging van alle mensen die onder het juk van die andere, minder democratische regimes leven.

De Iraanse lezing luidt dat de regimes van de Tunesische president Zine Ben Ali en de Egyptische president Mubarak, net als de Arabische regimes in de golf, tot het westerse kamp behoorden, dat de Iraanse invloed in de regio probeerde terug te dringen.

Van meet af aan heb ik benadrukt dat deze storm allerlei toestanden kan veroorzaken: burgeroorlog, islamitische regimes en/of gematigde, min of meer op de wil van het volk gebaseerde regimes.

Juist omdat er in de twintigste eeuw voorbeelden te over waren van ongekend wrede regimes en regimes waarin een minderheid met geweld zijn wil aan de meerderheid trachtte op te leggen, werden de grenzen van pure machtspolitiek zichtbaar.

Ondanks een VN-rapport waarin de regimes in Rwanda en Oeganda genoemd worden als steunverleners, heeft de Veiligheidsraad deze regimes nooit openlijk hiervan beschuldigd of hiervoor bekritiseerd.

Zo kwam het tot een overgang van wat religieus-agrarische regimes noemde naar militair-agrarische regimes.

Alle racistische regimes lijken op elkaar, of ze nou nazi zijn of "gezegend" door God.

Als het niet mogelijk is door corrupte regimes welvaart wat eerlijker te verdelen hebben we een probleem.

Als Rusland wint, dan is dat een signaal aan andere autoritaire regimes dat ze hun gang kunnen gaan.

Als voornoemde heren denken dat het volk geen eigen wil kan hebben, waarom zijn er dan hele organisaties in hun landen opgetuigd om de oppositie en andere tegenstanders van hun regimes de mond te snoeren?

Als we die uit de oceaanbodem kunnen halen, moeten we er niet afhankelijk voor zijn van andere regimes, zoals China.

Amerika, het land dat bekend staat om het om zeep helpen van tientallen regimes over heel de wereld.