Rendementseis

Dat zorgt er dan weer voor dat het rendement anders uitvalt dan de rendementseis.

Deze rendementseis op een bepaald beleggingsobject (bijvoorbeeld een aandeel) wordt berekend door het risicovrije rendement op te tellen bij het product van de bèta maal de marktpremie.

Aan elk van deze met fictief geld beheerde portefeuilles lag een specifieke beleggingsstrategie ten grondslag, en elk ervan moest voldoen aan een eigen rendementseis.

Hij neemt meer risico om de 5% te halen, of hij gaat voor de zekerheid dat zijn vermogen in stand blijft en hij laat zijn rendementseis van 5% varen.

Dat is ook logisch gezien de historisch vastgestelde rendementseis voor een belegging in aandelen van zo’n 9%.

Wij rekenen op dit moment met een rendementseis van 9% bij normaal gefinancierde ondernemingen.

In de plaats daarvan moeten de centrales voldoen aan een rendementseis, opgelegd door wet- en regelgeving van het ministerie van Economische Zaken.

Dat venture capital ook altijd een rendement vereist – de rendementseis ligt meestal rond 20 procent – daarmee houdt het overgrote deel van de betrokkenen in de praktijk amper rekening.

Het bepalen van de rendementseis is een van de meest ter discussie staande en gevoelige onderwerpen tijdens het proces van waarderen.

Wegeners rendementseis van 20% is bizar, zeker in een periode waarin door de slechte economie de bedrijfsresultaten zwaar onder druk staan.

Omdat de vergoeding voor leningen (rente) lager ligt dan de rendementseis van de eigenvermogenverschaffers, is het voor een bedrijf aantrekkelijk om deels met vreemd vermogen gefinancierd te zijn.