Revanchisme

Duits revanchisme na de Eerste Wereldoorlog Na de verloren Eerste Wereldoorlog werd van een Duits revanchisme gesproken.

De combinatie van het revanchisme en de militaire agressie van Poetin en de economische macht van China is gevaarlijk.

Allemaal uit revanchisme en opgeblazen ego's van een paar dictatortjes.

Daarmee kweek je revanchisme.

De draai van een leider die een economische grootmacht wilde worden naar het openlijk beleden en bedreven historisch revanchisme is allang gemaakt.

Een oud KGB man, maar ontspoord naar een kwaadaardig revanchisme, voor een verloren wedstrijd in de koude oorlog maar niet door toedoen van de VS maar door eigen corruptie en wanbestuur.

Hitler werd ook gedreven door revanchisme, en ik begin steeds meer te vrezen dat die emotie ook bij Poetin intussen pathologische afmetingen heeft aangenomen.

Voeg daar nog een forse dosis Russisch nationalisme en een nog grotere dosis rancune en revanchisme aan toe, en voila, daar heb je een klein clubje oude mannen, die ruimschoots gek en/of ziek genoeg zijn om WO3 te laten beginnen.

In de Vlaamse regering is te horen dat er “een soort van revanchisme” meespeelt.

Ook bij SP-collega Lilian Marijnissen overheerst het revanchisme: zij zegt te willen ‘afrekenen met het decennialange afbreken van werknemersrecht’.

Revanchisme, sabotage, minachting voor anderen.

Hierdoor was in Frankrijk een sterk gevoel van "revanchisme", hetgeen in de plannen terug te vinden was.

Naar verloop van tijd signaleerde hij echter een wereldwijde tendens richting revanchisme in stedelijk beleid en stadsontwikkeling.

Hitlers belangrijkste drijfveren waren toch echt extreem nationalisme, revanchisme voor de verloren WW1 en het superieur achten van eigen cultuur en ras.

Ook de revanchisme retoriek tegen Rusland is daar een teken van.

De vorige minister van Onderwijs, Robbert Dijkgraaf, dat pijnlijk en noemde het revanchisme.

In de triomf van de nieuwe PVV-voorzitter van de Tweede Kamer klonk al een zeker revanchisme.

In een in NRC zei demissionair minister van Onderwijs Robbert Dijkgraaf afgelopen vrijdag dat die uitspraken van “revanchisme” getuigen.

Terwijl in Nederland geestesgenoot Geert Wilders zijn kans op regeringsdeelname rook en de schijn wekte milder geworden te zijn, koos VB voortvarend voor revanchisme en dreiging van afrekening.

Lag het niet voor de hand de verslagen Russen economisch te steunen om daardoor mogelijke uitbarstingen van revanchisme te voorkomen?