Revolutiepoging

Niet lang na zijn aantreden kreeg het te maken met een nogal halfslachtige revolutiepoging van SDAP-leider Pieter Jelles Troelstra, maar die moest al snel erkennen dat een ruime meerderheid van de bevolking hem niet steunde.

Op beschuldiging van een revolutiepoging belandde De Kom op 1 februari van dat jaar in Fort Zeelandia, waar hij uiteindelijk drie maanden lang gevangen gehouden zou worden.

Een linkse revolutiepoging werd in oktober 1934 in opdracht van het ministerie van Oorlog door Francisco neergeslagen.

In 1840 deed hij een vergeefse revolutiepoging, waarna hij werd verbannen.

Alfaro week daarop uit naar Panama (toen nog een provincie van Colombia ) maar keerde in 1878 terug, richtte de Partido Liberal (Liberale Partij) op, en trachtte een revolutiepoging te ondernemen.

Hij keerde zich in 1918 ook tegen Troelstra 's revolutiepoging.

Direct hierop volgde de revolutiepoging van 1905 die een reactie was op het bruut neerslaan van een vreedzame demonstratie in Sint Petersburg ("Bloedige zondag").

Dit leidde in 1485 echter tot een revolutiepoging van een aantal edelen die werden gesteund door paus Innocentius VIII en voor het Huis Anjou opkwamen.

Revolutiepoging: vorming van het Comité de Salut Public De legitieme Luxemburgse regering onder premier Émile Reuter (Parti de la Droite) stelde alles in werking om de monarchie en de onafhankelijkheid te bewaren.