Rhamphorhynchus in een zin

Hoewel Rhamphorhynchus typisch vissen at, kwam ook het omgekeerde voor: dat een vis een rhamphorhynchus ving.

Aan de andere kant mist Rhamphorhynchus speciale aanpassingen aan zo'n levenswijze: onderkaakgewricht en nek zijn niet bijzonder versterkt.

Bennetts hypothese dat Rhamphorhynchus exotherm was, heeft weinig aanhang gevonden.

De beschrijvers speculeerden dat Bellubrunnus de directe voorouder van Rhamphorhynchus zou kunnen zijn geweest in een doorlopende chronogenus; zo'n relatie is echter moeilijk te bewijzen.

Een mogelijke coproliet werd in 2015 voor het eerst gemeld bij een exemplaar van Rhamphorhynchus.

Het grote aantal fossielen maakt het mogelijk te volgen hoe een individuele rhamphorhynchus zich tijdens zijn leven ontwikkelde.

Het is niet bekend wanneer Rhamphorhynchus muensteri ontstond of wat zijn vooroudersoort was.

Het zou dus om slechts één soort gaan, Rhamphorhynchus muensteri.

In 2020 werd een iktvis gemeld met een tand van Rhamphorhynchus er nog in.

In de loop der tijd werden in Duitsland van Rhamphorhynchus vele fossielen gevonden, die sterk van elkaar verschilden in grootte, houding, compleetheid en kwaliteit.

Dit is echter niet de typesoort van het geslacht want Seeley stelde dat Rhamphorhynchus bucklandi tot Rhamphocephalus behoorde als een Rhamphocephalus bucklandi, maar koos geen typesoort uit de twee.

Rhamphorhynchus is de meest gevonden pterosauriër in de formatie.

Bennett concludeerde hieruit dat ook Rhamphorhynchus, althans in rusttoestand, een lage stofwisseling bezat.

De chevrons onderaan zijn langer en dunner maar halen slechts driemaal de wervellengte tegenover vijfmaal bij Rhamphorhynchus.

De schedel van dit exemplaar is niet echt Het grote aantal fossielen maakt het mogelijk te volgen hoe een individuele rhamphorhynchus zich tijdens zijn leven ontwikkelde.

In het begin van de 21e eeuw was duidelijk geworden dat P. grandis vermoedelijk een exemplaar van Rhamphorhynchus was.

Omdat die van elkaar verschilden in grootte, zijn er wel 21 soorten van het geslacht Rhamphorhynchus benoemd.

Rhamphorhynchus bleek geen duidelijke ingeprogrammeerde groeistop te tonen en ook de groeisnelheden varieerden zodat individuen met een gelijke rijping sterk in grootte konden verschillen.

Terwijl Rhamphorhynchus (hier in de lucht) ging vissen, bleef Pterodactylus wellicht meer aan land, hier op een Japanse notenboom (ginkgo) Het is de vraag of hij zich vaak de zee op waagde.

Volgens een kladistische studie van Brian Andres uit 2010 echter, is het een lid van de Rhamphorhynchinae en een bijzonder nauwe verwant van Rhamphorhynchus zelve.