Riffjes

Mysterieuze riffjes, de vibe die het Hammondorgel brengt en de snerpende harmonica van zanger Arthur zorgen voor een psychedelische trip die zijn oorsprong vindt tussen de koeien en de weilanden van Overijssel.

De space-disco-tracks van de twee hebben telkens iets te lange intro’s, breaks die gek getimed zijn en riffjes die nog maar net funky zijn.

Ja, koraalmuziek, dat zal het wezen; koraalrifmuziek, ik hoor het duidelijk, die riffjes, het is een duidelijk geval, ik zie er ook koraalrif bij, het ene woord haalt het andere uit.

Zo stapt de luisteraar het album meteen heftig binnen met het agressieve Attack waarin vluchtige gitaar riffjes de touwen in handen nemen en de tweede track Dreaming die hier een soort vervolg op is alleen iets meer mellow en geëmotioneerd.

Wat betreft de gitaar- en baslijnen (Chris Cappelli en Mike Hatalak op gitaar, Steve Lemke op bas) is ook hier een afwisseling te vinden tussen hard moshpitwaardig materiaal en meefluitbare riffjes.