Rijtuigen in een zin

De rijtuigen werden door de Deursche Post verkocht, en de draaistellen van de rijtuigen voor 200 km/h werden bij het ombouwen van Bm-Wagen rijtuigen in IR-rijtuigen gebruikt.

De A, B en WR-rijtuigen hebben twee airconditioningsunits, de AD en Bt-rijtuigen hebben één airconditioningsunit, de Bt-rijtuigen hebben daarnaast een airconditioningsunit voor de machinist.

Met een vloot van 42 rijtuigen worden 7 composities van twee eersteklas rijtuigen en vier tweedeklas rijtuigen samengesteld.

Deze rijtuigen waren de derde klasse rijtuigen die gelijktijdig met de twee series geheel eerste (M-200) en tweede klasse rijtuigen (M-201) werden gebouwd.

Als er geen reeks 15 beschikbaar was, werd tussen Brussel en Amsterdam gebruik gemaakt van diesellocomotieven reeks 51 Rijtuigen Als rijtuigen werden Franse Inox-rijtuigen van het type PBA (Parijs Brussel Amsterdam) ingezet.

De 184 is toen vervangen door de Belgische reeks 16. Rijtuigen Als rijtuigen werden Duitse rijtuigen van het type Rheingold ingezet.

Rijtuigen Als rijtuigen werden Franse Inox-rijtuigen van de types PBA (Parijs-Brussel-Amsterdam) en Mistral 69 ingezet.

Verbouwingen Later werd een aantal rijtuigen van deze serie verbouwd tot andere types, om te voldoen aan de veranderende vraag. 29 rijtuigen gingen verloren tijdens de Tweede Wereldoorlog. 44 rijtuigen werden niet verbouwd.

Als rijtuigen werden Zwitserse Eurocity-rijtuigen, waaronder een panoramarijtuig Apm 19, ingezet.

De enige rijtuigen van Nederlands fabricaat waren zeven later aangeschafte AB-rijtuigen met een 1e én een 2e klasse-afdeling.

De motorwagen en het stuurstandrijtuig krijgen een 'update' en de tussen rijtuigen worden vervangen door nieuwe tussen rijtuigen met een lagevloerdeel.

De overige 20 rijtuigen waren meer reguliere rijtuigen en werden als type R in dienst gesteld.

De rijtuigen hadden twee toiletten, maar de ABCd-rijtuigen hadden er slechts een.

De rijtuigen werden aangeschaft vanwege de dringende behoefte om de laatste rijdende houten rijtuigen te vervangen.

De serie Bm 234 was met aan het einde 1848 gebouwde rijtuigen, de grootste serie rijtuigen ooit in West-Europa.

De trein bestond altijd uit Duitse rijtuigen, maar in sommige jaren reden er in bepaalde treinen Nederlandse rijtuigen ter versterking mee tot Bad Bentheim.

Deze locomotieven zijn in dezelfde periode ontwikkeld als de rijtuigen, maar zijn naast de inzet in combinatie met IC 2000-rijtuigen ook bedoeld voor reguliere intercitytreinen.

Door de geringe maximumsnelheid van deze rijtuigen was het te duur om alle rijtuigen te voorzien van deze kantelbaktechniek.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen de bovenstaande rijtuigen met een museaal karakter en niet-museale rijtuigen van Oostenrijkse (voorheen ook Duitse of Zwitserse) oorsprong.

Na de introductie van de Talgo VI hebben de Talgo IV-rijtuigen een aanpassing ondergaan en zijn de Talgo V-rijtuigen allemaal verbouwd tot Talgo VI.