Rivierafzettingen in een zin

Fox en Naylor vinden het niet opvallend dat de fossielen van stagodonten meestal in rivierafzettingen worden gevonden, aangezien de meeste fossielenvindplaatsen in het Boven-Krijt van Noord-Amerika uit rivierafzettingen bestaan.

De uitkomsten zijn niet toepasbaar voor dijken op rivierafzettingen.

Ook de geologie van de Noordzee is voor het eerst in detail ingetekend: zo zijn er onder andere getijdeafzettingen (in het groen), rivierafzettingen (in het blauw) en ijstijdoverblijfselen (in het roze) op te zien.

De bodem is rijk aan ciottoli di fiume – kleine kiezels en grote gladde stenen, overblijfselen van oude rivierafzettingen – en zandig slib.

De rivierafzettingen dateren van "latere tijd".

Deze grinden, of kiezel zoals ze plaatselijk worden genoemd, zijn rivierafzettingen die het het oudste terras van de Maas vormden, ook Hoogterras genoemd of Zutendaal grind.

Ten zuiden van deze berg komt men in het Hageland met eerst de rivierafzettingen (dominantie van kleien) van de Demervallei.

Na eerst ook in Javaanse grotten te hebben gezocht en gegraven, verlegde hij zijn aandacht naar rivierafzettingen die ook dikwijls rijk zijn aan fossielen.

De Rijn en de Maas waren daarentegen voornamelijk actief tijdens de ijstijden van het Midden- en Laat-Pleistoceen en dus vinden we tussen de rivierafzettingen niet alleen het meest resistente kwarts maar ook andere onverweerde gesteenten.

Eens lagen deze rivierafzettingen netjes horizontaal in de bodem, maar toen het Scadinavische landijs over Nederland gleed, stuwde het de lagen met zijn gigantische gewicht als een bulldozer op.

Het bekken werd gevormd door glaciale, meer- en rivierafzettingen.

Lokaal worden macrosporangiën massaal in kleiige rivierafzettingen gevonden.

Toen in het Saalien, het ijs tot dit deel van Nederland oprukte werden deze rivierafzettingen opgestuwd in hoge stuwwallen, zoals op de Veluwe.