Roofsauriërs in een zin

Als een kop voorzien van stekels in de oksel of flank zou worden geplaatst, konden zo dodelijke wonden worden toegebracht en dezelfde methode kon dienen om roofsauriërs af te weren.

De enige verdediging tegen roofsauriërs bestond zo in de grote handklauwen.

Hij was een van de snelste roofsauriërs die ooit geleefd hebben.

Zowel van Deltadromeus als van de verwante of zelfs synonieme Bahariasaurus is geen schedel gevonden ook al worden in de fossielenhandel vaak tanden van roofsauriërs verkocht als zijnde van Deltadromeus.

Het is onduidelijk of die tegenstelling betekent dat beide soorten zich in een aparte niche specialiseerden en of die rolverdeling neerkwam op een vermijden van voedselconcurrentie of het toepassen van een andere verdedigingstactiek tegen roofsauriërs.

De groep bestaat uit zeer lichtgebouwde roofsauriërs uit het Krijt van Azië en Noord-Amerika.

Die waren daarbij ook nog eens erg klein; het is echter goed mogelijk dat tevens grotere roofsauriërs op het Anglo-Brabants Massief leefden.

Met de hoorns en nekschild kon het dier zich verdedigen tegen roofsauriërs, maar ook indruk maken op zijn soortgenoten.

Ook de grootste exemplaren daarvan wogen nog altijd veel lichter, zo'n driemaal, dan een volwassen diplodocus maar wellicht dat de roofsauriërs in groepen samenwerkten of via uitvallen naar de kwetsbare achterpoten een sauropode ten val brachten.

Van de handen konden de drie middelste vingers het gewicht ondersteunen, de duim droeg een vervaarlijke stekel om zich tegen roofsauriërs te verdedigen en de vijfde vinger was lang en buigzaam om planten te grijpen.

Volgens Paul heeft Coronosaurus een matig lange en vrij rechte neushoorn, bedoeld om verticaal in de buik van roofsauriërs te steken, zoals Daspletosaurus torosus.

De geslachtsnaam is afgeleid van het Klassiek Griekse Ἑσπερίς, Hesperis, "westelijk", en ὄνυξ, onyx, "klauw", wat een verwijzing naar Canada combineert met een achtervoegsel dat vaker gegeven wordt aan kleine roofsauriërs.

Misschien komt dat doordat de halfwoestijn waarin hij leefde geen grote roofsauriërs kon voeden en hij met een grotere wendbaarheid beter kleine aanvallers kon afweren.

Wat betreft het verdere lichaamspantser volgde Kirkland de gangbare interpretatie dat dit diende als verdediging tegen roofsauriërs, in dit geval dus theropoden.